hardan başlayıb necə qurtarmağındadır. Hər şeyi ölçüb-biçməyə ehtiyac var. Girişdə oxucuda ümumi təsəvvür yaransın deyə, Leylanın düşdüyü vəziyyəti təsvir etmək, İsmayıl dayının yanına gəldiyi gecəni qabartmaq lazımdır. Sonra oynaq, axıcı cümlələrlə Əsmərdən bəhs etmək vacibdi. (Bu həm də təzə-təzə eşqə düşən gənclərin zövqünə hesablanmalıdır). Leyla ilə tanışlıqdan sonrakı hadisələr bir-birini əvəz etdikcə həmin gecədəki əhvalatı yazmaq pis olmazdı. Hə, yeri gəlmişkən, həmin kədərli gecədəki əhvalatı yazmağın məqamıdır. Bu həm qeyd kimi işimi asanlaşdırar (yazıçıdan nə yazırsan soruşanda ədabaz görkəm alıb “romanın qeydlərini götürürəm” demədisə, ondan heç ortabab jurnalist də çıxmaz!) həm də romana girişməzdən əvvəl yüngülvarı məşq olar. Leylanın danışdığı hadisələr o qədər pərakəndə, dağınıqdı, boynuma alıram, onları ard-arda yazmaq çətindi. Amma indiyədək müsahibə götürdüyüm adamların içində beləsi ilə çox, lap çox qarşılaşmışam. Məsələn, uşaqlığından danışdığı yerdə, birdən üç il əvvəl barmağına dəyən çəkic haqqında hüdüləyib uzun-uzadı lazımsız şeylərdən danışırlar. Romanın adını da tapmışam: “Leyla”.

“Süd qabın dibinə çöksə...”

“Sən ey başqasını mühakimə edən hər kəs, sən də üzrsüzsən; çünki başqasını mühakimə etdikdə, özünü də məhkum edirsən; zira, başqasını mühakimə edərək, özün də onun kimi hərəkət edirsən.

“İncil” (Əhdi Cədid) Müqəddəs
Həvari Pavelin romalılara məktubu, birinci fəsil...

“Zəminə bizi maşınacan ötürüb nəsə iş üçün içəri tələsdi. Gecənin sazağı sümüklərimi sızıldadırdı. Yol boyu bir kəlmə danışmadıq. Radioda simfonik musiqi səslənirdi. Hərəyə bir siqaret yandırıb tüstülətdik. Şəhərin üstünə çökmüş sükut darıxdırıcı, kədərliydi. Leyla maşını saxlayıb İsmayıl dayının daxmasına sarı boylandı. Qolundan tutdum ki, sakitcə qalxaq evə, kişi narahat olmasın. Pilləkəndə ayaq saxlayıb gözlərini üzümə zilləyəndə ürəyimə gəldi ki, yenə içmək istəyir. Zəif səslə, bir az çəkingən şəkildə niyyətini açıb-ağartdı: bir şüşə viski al! Açığı,