, qorxurdum ki, halı təzədən xarablaşsın, içki dilinə dəyər-dəyməz üstümə əsib-coşmağı bir yana, məni evdən qovmağından ehtiyat edirdim. Narazı görkəmim işə yaramadı, yalvarıb ürəyimi yumşaltdı. Marketin mürgü döyən satıcısı dik atılıb şişkin gözlərini üzümə zilləyəndə, elə bil, yuxusuna haram qatdığıma görə mənə acığı tutdu. Butulkanı qoltuğumun altında gizlədib pilləkənləri tələsik qaxdım. Deyəsən, aclığı vardı. Mən stolun üstünü yerbəyer edincə kartof, sosiska soyutması hazırlayıb qablara çəkdi. Viskini sağlıqsız-filansız içdik. Üstündən bir siqaret alışdırıb məhrəm təbəssümlə üzünü mənə tutdu.
- Buyurun, cənab jurnalist! Eşidirəm sizi.
- Mən suallarımı çoxdan vermişəm. Cavablar gərək bu qədər gecikməyəydi.
- Nə danışım?
- Elə uşaqlığından başlayaq...
- Eh, uşaqlığım... uşaqlığım...
Leyla filmlərin melonxonik qadın qəhrəmanları kimi dərindən bir köks ötürdü. Hələ üstəlik, əlində qədəh, pəncərənin ağzına keçməyə də ərinmədi.
- Atam öləndə 11 yaşım vardı. Yazıq şikəst ayağı ilə özünü ora-bura vurub külfəti güclə dolandırırdı. Külfət deyəndə, biz çox deyildik, üç uşağın öhdəsindən gəlmək çətin olmazdı. Bibimin ailəsini dolandırmaq da atamın üstünə düşmüşdü. Əri atıb getmişdi bədbaxtı, dörd uşaq az deyil, hamısı asılmışdı yaxasından. Özü də naxoşdu, havanın üzü dönən kimi sümükləri sız-sız sızıldayırdı. Atam əvvəl-əvvəl süd zavodunda gözətçi işləyirdi. Yadıma gəlir, o vaxt pis yaşamırdıq. Səhər açılanda anamın cehizlik balonu ağız dolu qapının ağzında olardı. Elə bilmə atam südü oğurlayırmış, yox, anam sonralar deyirdi, süd maşınını sürən adamlar kişinin xətrini əziz tuturmuşlar. Hər qapıdan çıxanda süd çəninin kranında qalan bir-iki stəkanı ona verməmiş, getməzmişlər. Hesabını götür, hər gün otuz-qırx maşın zavoddan çıxırmış, on beş-iyirmi litr eləyir. Yazıq anamın dincliyi yox idi, vaxt olurdu qatıq bankalarının əlindən darısqal evimizdə ayaq qoymağa yer tapmırdıq. Pendir tutanda sevinirdik (gülümsəyir): qursaqdan pendir çırpışdırmağın ləzzəti