s eləmədi, boyunbağı da əldən çıxdı. Güzəranımız yenə əvvəlki axarına düşdü. Mehrab yenə həmişəki kimi səhər tezdən qapımızda bitir, iki dolu zənbillə küçə-küçə gəzib günortadan sonra yorğun-arğın qayıdırdı. Hamımız Mehrabın xətrini çox istəyirdik. Zəhmətkeş uşaqdı. Dördüncü sinifdə oxuyurdu, bir də gördün müəllimi xəbər göndərirdi ki, uşaq sinifdə yuxulayır, çox zəhmətə salmayın.
Bir gün eşitdik, bibimin əri qayıdıb. Hələ də gözümün qabağındadır: atamın yanına gəlib üzrxahlıq etdi, başını sinəsinə əyib utana-utana peşman olduğunu dedi. Bibim zabitəli, qürurlu adamdı, Mehrab qundaqda olanda ev-eşiyini atan, uşaqlarını başlı-başına buraxan adamı dünyasında yaxın buraxmazdı. Anama deyəndə eşitmişdim: “Axşam ac-yalavac gəldi. Cır-cındır içindəydi. Yedizdirib-içizdirdim, üst-başını dəyişdim, yatdı”. Bibimdə günah yoxdur, doqquz il az vaxt deyil, o adam bir dəfə maraqlanmayıb ki, balalarımın, ailəmin aqibəti nə oldu, necə dolanırlar. Deyirdilər, Tümendə rus qızı ilə yaşayırmış, onu aldatdığına görə evdən qovulub. Atam bibimi birtəhər yola gətirdi: hər kimdi, uşaqlarının atasıdı, baş-başa verib yaşayın. İki ay dinc dolandılar. Bir dəfə bibim başılovlu özünü qapıdan içəri atdı. Rəngi qapqara qaralmışdı, dil-dodağı əsirdi. Dedi, polis Mürsəli axtırır. Həmin gecə məhəllənin yuxarı başında ev soymuşdular. Sən demə, işdə Mürsəlin də əli varmış. Bir həftədən sonra Mingəçevirdən tutub gətirdilər. Məhkəmə günü atam infarkt keçirib yatağa düşdü. Ev-eşikdə pula gedən nə vardısa, satıb iynə-dərmana verdik, bircə inəyi saxladıq, dolanışığımız çıxsın. Kişinin vəziyyəti get-gedə pisləşirdi, həkim anama deyibmiş, hazırlıq görün, çox çəkməyəcək. Atam öləndən sonra çox əzab-əziyyətimiz oldu. Gözümə yuxu getmirdi, elə bilirdim, axşamlar evimizə oğru girib hamımızı öldürəcək. Öyrəşə bilmirdim onun yoxluğuna, anam səhərəcən ağlayır, gün uzunu havalı-havalı gəzirdi. Yavaş-yavaş təzə vərdiş tapdı: iş görəndə öz-özünə danışırdı.
Beşinci sinifdə oxuyanda məktəbimizə musiqi müəlliməsi gəldi.