Bəstəboy, istiqanlı qadındı, gözünün biri görmürdü. Birinci dərsdə özünü bizə sevdirdi. Elə ürəkdən, həvəslə danışırdı, bütün sinfimiz həftə boyu onun dərsini gözləyirdi. Hə, adını da xatırladım: Qərənfil müəllimə. Sinifdə uşaq mahnılarını oxudanda mənim səsimə heyran qaldı. Tənəffüsdə yanına çağırdı, bir də oxutdu, əzbərləmək üçün bir-iki mahnı verdi. Zeynəb Xanlarovanın “Leylam” mahnısı o vaxt çox məşhur idi. Sinifdə oxuyanda hamı necə ürəklə alqışladısa, direktorumuz qapını açıb özünü içəri atdı ki, nə hay-küydü? Sonra Qərənfil müəllimə mənə bir qramofon bağışladı. Hər gün evdə bir mahnı əzbərləyir, oxuyub-oynayırdım. Qonşu uşaqları dəstə-dəstə bizə gəlir, qaş qaralanacan evlərinə getmək istəmirdilər. Bir gün Qərənfil müəllimə mənə dedi, səni musiqi məktəbinə aparmaq istəyirəm. Anamdan çəkinirdim, özbaşıma razılıq verə bilməzdim. Müəllimə əlimdən tutub bizə gəldi, anamla danışıb icazəsini aldı. Düzdür, anam könülsüz razılıq verdi, bəlkə Qərənfil müəllimə gedəndən sonra üstümə çımxırıb deyəcəkdi, qohum-qonşu nə deyər? Bizi biabır eləmə! Amma nə yaxşı belə olmadı, istəyim gözümdə ölmədi. Mehrab o vaxt səkkizinci sinifdə oxuyurdu. Hiss edirdim məndən xoşu gəlir, hər gün dərsdən çıxanda məktəbin qabağında gözləyir, uzaqdan gəldiyimi görəndə qızarıb-pörtürdü. Məktəb yolunun üstündə bir söyüd ağacı vardı, hər gün onun altında dayanıb gözünü yoldan çəkmirdi. Özü də axır vaxtlar üst-başına fikir verməyə başlamışdı. Bir də gördün bir bəhanəylə gəldi bizə, həyət-bacada nə qədər kəm-kəsir işlər varsa, sahmana salırdı. Musiqi məktəbinə getdiyimi biləndə əvvəlcə üz bozardıb deyindi. Sonra gördü fikir vermirəm, dilini şirin saldı. Rəcəb, kaş biləydin, o vaxt musiqiyə olan sevgim nə qədər böyük idi. Əmim, bibim anama çox dedilər uşağı bu yola salma, eldən-obadan ayıbdı. Guya musiqi məktəbində oxumağım nəslimizin adına ləkə gətirəcəkdi. Heç kimin sözünü eşitmədim. 1989-cu ilin avqustunda anam sənədlərimi aparıb məktəbə verdi, sentyabrda dərslərə başladım. Birinci il rayon