Bilirdim belə olacaq.
Qayğılandı. Udqundu.
- Yəqin pulun-paran da yoxdu hə?
- Yox, niyə ki, varımdı. Ehtiyatımı görmüşəm.
- Yalan danışma. Hardandır səndə pul...
Ayağa durub şifoneri açdı. Mən tapançanı axtararkən dəri gödəkcənin cibində gördüyüm yüzdollarlığı götürüb ovcuma basmaq istəyəndə, razılaşmadım. Xətrinə dəydi, üz-gözünü turşudub pulu şalvarımın cibinə basdı.
- Anamı görmək istəyirəm. Darıxmışam. Nəsə ürəyimə pis-pis şeylər gəlir. Gedim arvada baş çəkim.
Şəkildə gördüyüm qadın gözümün qabağına gəldi.
- Hardadır?
- Fatmayıda, bir uzaq qohumumuz var, onlara gedib. Demişdi, bu gün gəlib rayona yola salım. Keçən həftə mənə görə təzyiqi qalxmışdı. Narahatam. Yəqin, üç-dörd gün olmayacam. Özündən muğayat ol!
- Sən də!
- Bir də, incimə, hələlik tək qalmaq istəyirəm. İsmayıl dayıya salam de.
- Səndən sarı narahatam. Elə bilirəm...
Üz-gözümü oxşadı. Qətiyyətli səslə:
- Özündən muğayat ol! - dedi. - Tapança haqqında nəsə fikirləşmək lazımdır. Sənə qalmağından qorxuram.
Leylanı arxayın salıb, evdən çıxdım.
Pilləkənləri fikirli düşdüm. Ürəyim yaman narahatdı. Əsmərə xəyanət elədiyimə görə xəcalət çəkirdim. Heç vaxt belə olmazdı, bilmirəm bu axmaq xəcalət hissi canımı necə çulğadı. İsmayıl dayının həyətdə vurnuxduğunu görüb yolumu dəyişdim. Binaların arasında beş-on dəqiqə avaralanandan sonra evə yollandım.

* * *

Evə çatanda mənə elə gəldi ki, nəsə xoşagəlməz hadisə üz verib. Udqunub daxmanın dörd tərəfinə göz gəzdirdim. Cibimi qurdalayıb açarı tapanda qapının qıfılına gözüm sataşdı. Yerimdə donub qaldım. İlahi!!! Qıfıl... qıfıl həminki deyildi, dəyişdirilmişdi. Bədənimdən üşütmə keçdi, elə bildim, kimsə kənarda gizlənib tapançanın lüləsini kürəyimə tuşlayıb. Dərindən nəfəs alıb, özümü toxtaq tutmağa çalışdım. Küçədəki adamlar şübhələnməsin deyə, sahman davranışla ətrafı nəzərdən keçirdim. Şübhəli, ehtiyat etməli adam gözə dəymirdi. Hamı öz işindəydi. Harasa tələsən caydaq adamlar, avtobus dayanacağında darıxan qızlar, var-gəl edən