özünü toplayıb danışsan, ürəyin rahatlaşar.
- Kişinin adı Miqyas idi, - siqareti külqabının bağrına basıb söndürdü, dərindən nəfəs alıb davam elədi, - rayonda Məşhədi Miqyas çağırırdılar. Qorxunc siması vardı. Biz görmüşük dindar adamın üzündə nur olar, yox, bunda başqa cür idi. Xasiyyəti ondan da pis: ağır, əsəbi, tündməcaz. Əvvəl istəmişdi, evimizi satıb onun yanına köçək. Çox təkid etsə də, anam yox deyib durdu. Atamın ruhu gəzən yerdən arvad dünyasında çıxmazdı. Axırda evini satıb özü yanımıza köçdü. 1990-cı ildə ara qarışan vaxtlar idi, rayonumuzda mədrəsə tikdilər. Bilmirəm, deyirdilər iranlıların işidi, cavan uşaqların beynini pozurlar. Kişi tez-tez həmin mədrəsəyə gedib-gəlir, rayonda din dərslərini öyrənmək istəyənlərlə məşğul olurdu. Anamı məcbur etdi ki, başını bağlayıb namaz qılmalısan. Sonra bizim günümüzü göy əskiyə bükdü. Belə adamın yanında mən musiqi məktəbində oxuya bilərdim? İt oğlu, oturub-durub deyirdi, musiqi şeytan əməlidir, ona qulaq asanlar da, çalıb-oxuyanlar da cəhənnəm odunda yanacaqlar, inşallah. Bir dəfə anam mənim üstümdə onunla dilləşdi, elə bunu gördük: şillə açıldı, yazıq arvadı yerə yıxıb sürüyürdü. Gözüm qorxdu. Öz qızları artıq öyrəşmişdilər, hər gün beş dəfə namaz qılır, Quran höcətləyirdilər. Bir-birinə hədis danışmaqları da vardı. Get-gedə gözüm qorxdu. Ayağımı musiqi məktəbindən kəsmişdi. Anam sağ olsun, xəlvət gedib direktorla danışıbmış ki, məktəbdən xaric etməsinlər, bir müddət sonra qayıdacam. Həmin vaxtlar evimizdə çox pis vəziyyət yaranmışdı. Baş örtüyünə öyrəşə bilmirdim. Allaha acıq getməsin, gündə beş dəfə namaz qılmaq lap zəhləmi tökmüşdü. İstəyirdim hərdən ötürəm, qılmayam, baş tutmurdu. Qızlarının xəbərçiliyi vardı, evə gələn kimi ovcuna qoyurdular. Hərdən qramofonu qoşub oxudurdum, rahatlıq tapırdım, sonra onu da əlimdən aldı. Orucluqda lap yoruldum. Gün uzunu ac qala bilmirdim. Qorxmasaydım, səsimi çıxarar, birdəfəlik deyərdim ki, əl çək məndən. Hamının gözündən oğurlanıb bir küncə çəkilib ağlayırdım. Bir