r dəfə oxuyub-oynadığım yerdə gəlib otağa girdi. Birinci şilləsindən burnumdan qan açıldı. Həmin günü heç vaxt unutmaram. O qədər döymüşdü, ayağım yer tutmurdu, bütün bədənim sız-sız sızıldayırdı. Sonralar mənim pis işlərə qurşanmağımın səbəbi o vaxtlar aldığım zərbələr oldu. Bakıya gələndən sonra birdən-birə həmişə arzusunda olduğum sərbəstliyə düşdüm. Təsəvvür et, anam ondan ayrılmasaydı, məni səkkizinci sinifdə molla dostunun oğluna ərə vermək istəyirdi. Yaxşı ki, uşaqlarını da götürüb rədd olub getdi.
Kor bağırsağımdan əməliyyat olmuşdum. Bir ay sonra sağalıb dərslərimə təzədən başladım. Hər şeyə yadırğamışdım, sağ olsun Qərənfil müəllimə, mənə çox köməkliyi dəydi. Bir dəfə Mehrab mənim üstümdə bir oğlanla dalaşmışdı. Oğlanın qolu sındığına görə işə polis qarışdı. Miqyas hər yerdə danışırmış, mən evdən çıxan kimi tərbiyələri pozuldu, Leyla oğlanların ikisi ilə də görüşür, camaatı barmağına dolayıb. Nə isə, bir müddət sonra alçağın özünü həbs etdilər. Mədrəsədə bir azyaşlı qız uşağını zorlayıbmış. Rayon yerində belə ləkədən yaxa qurtarmaq mümkün deyil. Bütün nəsil qıza tənə vurmuşdu, zavallı axır zəhər içib özünü öldürdü.
Mehrab 1992-ci ildə Universitetə qəbul oldu. Həmin yay heç yadımdan çıxmaz. Eşitmişdi anam evdə yoxdur, qardaşım da futbola gedib. Bir də gördüm evimizin artırmasında peyda oldu. Elə həyəcanlı idi, salam verəndə hiss etdim dodaqları titrəyir. Uşaq yaman pərt olmuşdu. (Leyla içindəki əzgin hissləri atıb gülümsədi.) Ürəyimə dammışdı, sevgisini etiraf etməyə gəlib. Eh,... nə gözəl gün idi, yadıma düşəndə yenə həyəcanlanıram. Elə bil ürəyim parçalanıb ayağımın altına düşəcəkdi. Bizim oğlanın, Mehrabı deyirəm, belə işlərdə səriştəsi pis deyilmiş, bilmirəm, məndən gizlin neçəsinə sevirəm demişdi, amma yaman rahat danışırdı. Çox kitab oxuyurdu, yəqin ondandır. Mən “Yad qızı”nı, “İtkin gəlin”i o vaxt ondan alıb oxumuşdum. Lap axırda yaxınıma gəlib əlimdən tutdu, utanmaz, hələ üzümdən də öpdü. Dedi, söz verirəm, həmişə səni sevəcəm, məktəbi qurtar,