toy edək. Mehrab gedəndən sonra darıxdım, istədim dalınca qaçıb deyəm, bir az da yanımda qal, evdə tək qorxuram. Bütün günü fikirli, dalğın gəzdim, anam soruşanda gizlətdim, başa düşmədi. Mehrab Bakıya gedənə qədər xəlvətə salıb üç-dörd dəfə görüşdük. Əvvəllər çox utanırdım, pis iş tutduğuma görə özümü günahkar sayırdım. Sonra alışdım, hər dəfə Mehrabın təsəlli, ümid, sevgi dolu sözlərini eşidəndə özümü dünyanın ən bəxtəvər adamı bilirdim. Sonuncu görüşümüzdə hisslərimi cilovlaya bilmədim, qollarını belimə dolayanda elə bildim ağlım başımdan çıxacaq, tir-tir əsirdim. Yanağımdan öpdü, boyun-boğazıma nəfəsi dəyən kimi sinəm alışıb-yandı. Ogünkü kimi dadlı öpüşü həyatım boyu bir də heç vaxt yaşamadım. Gözlərimi yumub özümü Mehrabın ixtiyarına vermişdim. İstəyərdim, ömrüboyu onun qolları arasında yaşayım, qulağıma xoş sözlər pıçıldasın, dünyanın axırınacan nəfəs-nəfəsə yaşayaq. Bakıya getdiyi günü ağlamaqdan gözümün qarası getmişdi. Nə yaxşı anam evdə yox idi, uzaq qohumumuzun oğlu Qarabağda şəhid olmuşdu, onun yas yerindəydi. Çox darıxanda, yanıqlı-yanıqlı oxuyurdum. Musiqi məktəbində müəllimimiz bir dəfə dedi, səsində yanğı artıb, bir şey olmayıb ki? Pərt olduğumu görüb soruşmuşdu ki, bəlkə eşqə düşmüşəm? Mehrab bayram tətillərində rayona gəlirdi. Gözdən iraq bir yerə çəkilib doyunca söhbətləşərdik. Bakıdan ağız dolusu danışırdı: Qız qalası, bulvar, Şirvanşahlar sarayı mənim aləmimdə yuxu kimi idi. Söz vermişdi, Novruz bayramında məni Bakıya aparacaq. 1993-cü ilin qışında universiteti atıb könüllü müharibəyə getdi. Altı ay döyüşdü, bircə dəfə məktubunu aldıq. Yazda yaralanıb hospitala düşdü. Həkim cəbhəyə qayıtmağa icazə verməmişdi. Xəstə yatanda məni də aparmışdılar yanına. Ovaxtkı halı indiyəcən gözümün qabağındadır: yaman sınıxmışdı. Əvvəlki boy-buxunlu, əzələli Mehrabdan əsər-əlamət yoxuydu. Bir ay sonra universitetə bərpa olub dərslərinə davam elədi.

Həmin vaxtlar musiqi məktəbində bir oğlan istəyirdi məni. Direktorun qohumuydu, yaxşı da tar çalmağı vardı,