əlimdən tutdu, sonra qolunu boynuma dolayıb döşlərimi əllədi, boyun-boğazımdan öpdü. Rayondan kənarda bir restoran vardı - Gilənar, dedi gedək çay içək, söhbət edərik. Razılaşmadım, açığı, qorxurdum görən olar, anamın qulağına çatdırarlar. Amma nə gizlədim, ürəyimin dərinliyində istəyirdim, yaman ehtiraslanmışdım. Həm də bilirsən, direktorla yaxınlıq o deməkdi, mən hamı kimi olmayacaqdım, məktəbdə nə qədər qız vardısa, hörmətim hamısından bir boy artıq olacaqdı. Bu xəstə eqoizmi, adamlardan seçilmək ehtirasını ömrü boyu başımdan çıxara bilmədim.
On birinci sinfi bitirib Mədəniyyət və İncəsənət Universitetinə qəbul oldum. Mehrab sonuncu kursdaydı. Bakıya gəlməyimə yaman sevinirdi. Qabağa düşüb Alatavada kirayə ev tapdı, bazarlıq eləyib iki dolu zənbillə gəldi. Sonra şəhəri gəzdik, mənə iki dəst paltar, bir cüt ayaqqabı aldı. Əvvəl-əvvəl Universitetə özü aparıb-gətirdi, sonra razı olmadım, çox əziyyət çəkirdi. Bakıda Mehrabla gözəl günlərimiz oldu. O qədər təmiz, saf, adamdı vaxtilə musiqi məktəbində etdiyim axmaq hərəkətlərə görə xəcalət çəkirdim. Amma səndən nə gizlədim, çox keçmirdi içimdəki şeytana aldanır, yolumu azırdım: dalımca oğlan gəzdirəndə öz-özümdən xoşlanırdım. Belə şeylərə görə Mehrabla aramızda tez-tez söz-söhbət düşürdü.
Birinci kursdan özümü universitetdə tanıtdım. İstiqanlığım, dostcanlı olmağım hamının xoşuna gəlmişdi. Bütün müəllimlər hörmət edirdilər. İkinci kursun əvvəlində kinorejissorluqda oxuyan bir oğlanla tanış oldum. İxtisasını çox gözəl bilirdi. Onun hesabına yüzə yaxın ən məşhur filmə baxdım, aktyorları, rejissorları tanımağa, adlarını əzbərləməyə başladım. Tez-tez deyirdi, qısametrajlı film çəkmək istəyirəm, işlərim düz gətirsə, baş rolu sənə verəcəm. Əri müharibədə həlak olmuş, uşaqlarını saxlamaq üçün evindəki qiymətli əşyalarını, skripkasını satan musiqi müəlliməsi haqqında film idi. Satıcı oğlan rolunu Elçinə həvalə edəcəkdi. Nə isə, film alınmadı...
Mehrabla mənim tez-tez dava-dalaşım olurdu. Elçini məndən xəlvət görüşə