ə çağırıb döymüşdü. Açığı, onun belə hərəkətlərindən təngə gəlmişdim. Bir dəfə axşamüstü kirayə qaldığım evə gəldi, səs-küyümüzə ev yiyəsi çıxıb acıqlandı. Xəbərdarlıq etdi ki, bir də belə olsa, evdən qovacaq. O gündən sonra xeyli müddət danışmadıq. Həm də o vaxtlar mağazada - içki şöbəsində işləyirdim. Bu, Mehrabın xoşuna gəlmirdi. Gülgün haqqında sənə danışmışam, yaxın dost idik. Sonralar Gülgün məni “Bakı payızı” müsabiqəsinə apardı. Həmin müsabiqədə ikinci yer tutdum. Çox sevinirdim, anamın zəng edib ağlaya-ağlaya təbrik etməsini hələ də unutmamışam. Bütün uğurlarımda anamı fikirləşmişəm. Onun bircə təbəssümü, sevinci mənim üçün hər şey demək idi. Onsuz da itirdiyini itirmişdi, istəyirdim məndən yarısın, uğurlarımı eşidəndə hər yerdə fəxrlə danışsın. Bilirsən, anamın yanında günahlarım çox böyükdür. Sonralar onun adından istifadə edib efirdə çox yalanlar satmışam. “ANS”- də bir verilişə çağırmışdılar. Əslində, sağ olsunlar, mənə şans verirdilər ki, özümü təmizə çıxarım, insanların nəzərindəki əxlaqsız obrazım ömrü boyu əzab çəkən, zülm-zillətə sinə gərən qadınla əvəz olunsun. Həmin verilişdə yalanları ucuna calayıb üyüdüb-tökürdüm. Yəqin baxmamısan, guya uşaq vaxtı quru çörək yığıb ailəmizi dolandırırmışam. Kasıb olduğumuz üçün səhv addımlar atmışam. Hətta demişdim, qoy mənə pozğun desinlər, amma anam qulağında brilyant sırğa gəzdirsin. Bundan xeyli əvvəl bir qəzet yazmışdı ki, Leyla 7 aylığında ikən vaxtsız doğulub. Atam doğum evinə məni götürməyə belə gəlməyib, evə bibimin - Mehrabın anasının qucağında gəlmişəm. Xatırlayıram, o vaxt jurnalistə zəng vurub hədələmişdim. İki gün sonra mənim acığıma yalanı bir az da şişirtdi. Həmin qəzet evdə olmalıdır, tapmağa ərinirəm. Sən demə, ilk günlər acığından üzümü görmək istəməyən atamın bir dəfə ürəyi dözmür, beşiyə yaxınlaşıb məni görər-görməz həyəcan keçirir. Belə də yazmışdı: “Körpə Leylanın Böyük Vətən Müharibəsinə gedib-qayıtmayan qardaşına çox bənzədiyini görür... Həmin gündən atası balaca Leylanı “əlinin