arzulayırdım. Onunla bir yerdə olmağım qabağımda yaşıl işıq yandıra bilərdi - yaxşı başa düşürdüm. Sonralar nədənsə mağazaya gəlib-getmədi. Bir dəfə universitetdə gördüm. Yanında bir qız vardı, şirin-şirin danışıb gülürdülər. Məni görəndə gülümsəyib dilucu salam verdi. Sonra uzun müddət qarşılaşmadıq. Müsabiqədə qalib olandan sonra özü axtarıb tapdı. Klipdən sonra münasibətimiz bir az da istiləşdi. Açığı, o vaxt Ayazın işləri yaxşı getmirdi, deyəsən, şərik işlədiyi adam pulları götürüb qaçmışdı. Sonra özü narkotik alverinə görə ilişdi, nazirlikdəki qardaşı da kömək edə bilmədi, var-yoxunu əlindən aldılar. Öz evimi satıb ona kömək etmək istəsəm də, alınmadı.
Həmin vaxtlar mənim qazancım yaxşı olurdu. Olimpin yanında kirələdiyimiz studiya yerini alıb öz adıma keçirdim. Daha doğrusu, bu, Vüqarın ideyası idi. Get-gedə bir-birimizi çox istəməyə başlamışdıq. Onun ailəsi, bir oğlu var idi, amma bu, görüşməyimiz, gələcək planlarımızı saf-çürük etməyimiz üçün maneə deyildi. Hətta ad günümdə Vüqar təklif etdi ki, mənə maşın alaq. Xalası oğlu maşın biznesi ilə məşğul idi, bir həftəyə Almaniyadan mənim adıma “Mersedes” gətizdirdi. “Miraj” restoranı o vaxt təzə açılmışdı, bu gün oturduğumuz otaqda açarları mənə uzatdı ki, maşın sənə hədiyyədir. Bilirsən, Rəcəb, Vüqara isinişməyimdə çox şeyin təsiri oldu. Etiraf edirəm, gələcək işlərim üçün ondan istifadə etmək niyyətim var idi. Amma bizi birləşdirən başqa dəyərlər də get-gedə yarandı. Vüqar çox maraqlı, istedadlı adamdır. Bəzən saatlarla musiqi haqqında söhbət edirdi. Ədəbiyyatı, kinonu, rəssamlığı musiqidən az bilmirdi. Öz həyatını da mənə danışmışdı. Atası həbsdə idi, anası neft daşlarında işləyən fəhlələrə biş-düş edirmiş. Həmin vaxtlar Bayılda Afonya Bazarova adlı rus qarısı ilə rastlaşıb. Həmin arvaddan çox şey öyrənmişdi. Məni televiziyalarda tez-tez intellektual debatlara çağırırdılar. Verilişdən əvvəl Vüqar məni hazırlayırdı. Məsələn, söhbət ədəbiyyatdan olacaqdısa, yazıçıların, əsərlərin adını əzbərlətdirirdi.