. Yəqin sən tanıyarsan, həmin proqramlara bizi bəyənməyən, özlərini dartan gənc yazarları çağırırdılar. Vüqar həmişə deyirdi ki, belə yerdə “İtkin gəlin”dən danışanda adama gülürlər. Gərək Tolstoyun, Markesin, Dostoyevskinin adını çəkəsən. İki gün qabaqdan müasir məşhur yazarların beş-on kitabını gətizdirirdi, bir-iki saat vərəqləyib ordan-burdan oxuyurdum. Kinonu az-çox özüm bilirdim. Veriliş teatr, rəssamlıq barədə olurdusa, yenə Vüqar dadıma çatırdı. Belə olanda ciddi sənətlə məşğul olan insanların rəğbətini qazanırdım. Bu mənim imicim üçün lazım idi. Bir dəfə bir yazıçı-deputat zəng vurub xeyli xoş söz dedi. Hətta görüşüb söhbət edəndən sonra əlimi öpüb məni evinə dəvət etdi.
Bilirdim, keçmişi ilə bağlı nələrisə məndən gizlədirdi, amma onu incitməmək üçün çox dərinə getmirdim. Bizim bir yerdə olmağımızı istəməyən adamlar məndən Vüqarı soruşanda: “Tayqulaq necədir?” - deyirdilər. Vüqar Asəf Zeynallıda oxuyanda axmaq, oğurluqla məşğul olan uşaqlara qoşulubmuş. (Mən Vüqarın keçmişini yaxşı bildiyim üçün Leylaya əlavə suallar vermirdim. Amma özümü o yerə qoymayıb diqqət kəsilmişdim). Dəstənin başçısı Qara Tərlan adlı bir nəfərmiş, Vüqar dəstədən uzaqlaşdığı üçün onun qulağını kəsib cəzalandırmışdı. (Əlbəttə, Vüqar işin nə yerdə olduğunu açıb-ağartmamışdı.) Yavaş-yavaş Vüqarı dəlicəsinə sevməyə başladım. Sol döşümün üstünə adını yazdırmağım həmin vaxtlardan qalıb. İçkili olub necə arzulamışdımsa, bu axmaq işi tutdum. İndi utanıram. Başa düşürsən, dəlicəsinə sevmək necə olur, Rəcəb? Bilmirəm bu nə hissdir, necə yaranır? Məktəbdə oxuyanda Mehraba qarşı da eyni sevgim yaranmışdı. Amma o vaxt ağlım kəsmirdi. Bu, yalançı hiss də ola bilərdi. Vüqara olan sevgim isə tamam başqaydı. Ailəsinin, uşağının yanına getməyinə razı olmurdum, belə şeylər üstündə dava-dalaşımız düşürdü. Hətta onu ailəsindən soyutmaq üçün falçı yanına da getmişdim. Biri vardı, kərtənkələ quyruğu və tısbağa başı ilə cadu hazırlayıb satırdı. Həmin qadına on beş min dolları şəxsən özüm vermişdim.