n qocalar, bir-birini tələsdirən sürücülər... Sağ qonşuluğumdakı qaçqın ailəsinin evindən gülüş səsi eşidildi. Bunun ardınca balaca Aysel qapıda peyda oldu. Məni görən kimi gülümsəyib sevincək əl elədi. Başımla salamını aldım. Qız soyuqqanlılığımdan pərt oldu. İstədim yanıma çağırıb xəbər alam ki, məni soruşan olmayıb? İşin böyüyəcəyindən ehtiyat edib fikrimdən daşındım. Aysel böyrü yaşıl çadırlı artırmada gözdən itəndə ətrafı bir də nəzərdən keçirdim. Köhnə, üstünü pas tutmuş qıfılın açarı ilə təzəni açmaq istəyəndə, əlimin əsməyindən canımdakı qorxu bir az da şiddətləndi. Görən, içəridən nəyi aparmışdılar? Tapançaya, bircə tapançaya dəyməyəydilər, İlahi! Evdə silah saxladığımın üstü açılsaydı, bircə saat sonra polis idarəsindən zəng edib görüş üçün yer təyin edəcəkdilər. Qaranlıq otaq, rütbə sahiblərinin heybətli siması, hədə-qorxu, qışqırıq... Darıxdım. Əlimi sıxıb dizlərimi yumruqlamaq işə yaramadı. Atam, qardaşım, Əsmər, məhkəmə, şahidlər, dəmir barmaqlıqlar, soyuq kamera gözümün qabağına gəldi. Mənə rəhmin gəlsin, Pərvərdigara! Bilirdim, başıma nə gəlmişdisə, səbəbkar Leyla idi. Bu axmaq işə qurşandığıma görə yaman peşman idim, ürəyim soyumayanda özümü bir ağız söydüm. Ovcumun içində sıxdığım açarı qıfıla dürtmək cəhdim faydasızdı. Daxmanın dörd tərəfini bir də nəzərdən keçirdim. Köhnə qıfılı sındırıb hara atmışdılar? Daxmanın ətrafını qarış-qarış gəzməkdən başqa yolum yox idi. Bəlkə qıfılı yaxınlıqdakı zibilliyə tolazlamışdılar? Zibillikdə eşələndim. Evin yan-yörəsini bir də axtardım. Ahaaa...!!! Qapının ağzındakı mişar daşı köndələn dayanmışdı. Bayaqdan buna fikir verməmişdim. Bilmirəm, bu çopur daş hardan gəlib qapımın ağzına düşmüşdü. Ayaqqabı təmizləmək üçün əla yer olduğunu fikirləşib, kənara atmağa ərinmişdim. Daşı diyirlədib köhnə qıfılı altından tapdım. Qırmışdılar. Yanında iki cüt təzə açar vardı. Aha, deməli, qapının üstündəkinin açarlarıdı. Qapını ehtiyatla, daha doğrusu, qorxa-qorxa açıb içəri boylandım. Belə hallarda adama elə gəlir ki,