m gələn insan Leyladır. Mən onun tədricən efirdən getməyini görürəm. O qızı efirdən uzaqlaşdırıb pis vəziyyətə salacaqlar. Demək olar, axır astanadadır. Amma Leyla çox ürəyi təmiz insandır. Onun halına çox acıyıram”.
Açığı, bu sözlər məni yaman qorxutdu. Tanıdığım jurnalistlər vardı, pul verib özüm haqqında yazılar yazdırdım. Dilarə adlı bir qız vardı, yazmışdı, o, başına gələnlərlə “Həyat qadını” obrazını istəmədən “oynayan”, həyat zərbələrinin qarşısında mərd-mərdanə sinə gərən birisidir, o, Şərq qızıdır, o, Azərbaycanda şounu biznesə çevirən, şou-biznesin əsasını qoyanlardandır, o, ən cavan korifeyimizdir, o, “canlı əfsanəmiz”dir, o, sadəcə, adı gələndə hamının diqqətini yayındıran Leyladır. Belə şeyləri çox yazdırdım. Amma dayanmaq, gözləmək olmazdı. Telekanallara xəbər göndərirdim ki, filan gün internat məktəbinə, qocalar evinə yardım aparmaq istəyirəm. Hamısı çəkib bəh-bəhlə göstərirdilər. Adamın üstündə Allahı var, yetimlər evinə çox kömək etmişəm, pulsuz konsertlərim saya gəlməz. Bilirsən nəyə görə? Offf..., buna görə özümü bağışlaya bilmirəm. İnan, vicdanım ağrıyır.
Xaricdən qonaqlarım gəlmişdi. Daha doğrusu, onların hesabına Parisdə səs-küylü bir layihəm ola bilərdi. Elə bir layihəydi ki, reallaşdıra bilsəydim, Türkiyə, Rusiya şou-biznesinə qatılmağım bir göz qırpımında baş tutardı. Bir uşaq evi vardı, oranın müdirəsi tanış idi. Rəcəb, istəyirsən bu əməlimə görə mənim üzümə tüpür, çıx get, amma danışacam, sinəm göynəyir. Nə isə, müdirə ilə razılaşdıq ki, on səkkiz yaşına çatan beş nəfər qızı işə düzəltmək adıyla mənim yanıma göndərsin. Təzə-tər, gözəl-göyçək qızlar idi. Uşaq evində çətinlikləri çox olmuşdu. Elə sevinirdilər. Onları əcnəbi qonaqlarıma təhvil verdim ki, bu sizə bakirə qız hədiyyəsi, necədir? (Leyla hönkürdü) Barda görüşdüyün Zəminə həmin qızlardan biridi. Amma həyatını zəhərləsəm də, Zəminə taleyi ilə barışıb mənim yanımdan ayrılmadı. İnsafən, mən də ona pis baxmırdım. İndi barda işləməyinə baxma, əvvəllər onun üçün gözəllik salonu