yaxınlığa meylin azalıb, düzdür?
Doğrudan, əvvəlki halımdan əsər-əlamət qalmamışdı. Bəzən gecələr səhərəcən yatmır, Vüqarı çimir almağa qoymurdum. Gecəboyu beş-altı dəfə orqazm olur, həzzdən bayılırdım. Həmişə içimdə vəhşi bir ehtiras olub, düşünmüşəm, dünyanın heç bir kişisi məni doyuzdura, istədiyim ləzzəti yaşada bilməz. Əslində, Vüqara dəfələrlə xəyanət etməyimin səbəbi də bu olub. Demə, qadın cinsi yaxınlığa az meyil edirsə, bu, oğlan olmağın əlamətidir. Həmin ərəfədə sol döşümə nisbətən sağ döşüm böyüməyə, şişməyə başlamışdı. Arvad dedi bəs nə, bu o deməkdi, bətnində oğlan gəzdirirsən. Ürəyimin şübhəsi tam çəkilsin deyə, bir boşqab su gətirib qapını arxadan bağladı.
- Döşünü çıxar, - pəsdən dilləndi. - Bilmirdim nə edim, bir az da acığım tutdu. Arvad əl çəkmədi, özü köynəyimin yaxasını açdı. Hardansa axmaq bir fikir gəldi ağlıma: bu arvadı illərdi tanımamışam; xalis lezbiyandı, belə şeydən xoşlanır, kef tutur. Nə düşündüyümü davranışımdan, baxışlarımdan hiss edib pərt oldu. Amma işindən qalmadı, döşümü əlinə alıb boşqabın içinə bir iki damcı süd sağdı.
- Süd qabın dibinə çöksə, deməli, qızdır. Yox, suyun üzündə qalarsa... mən dediyimdi: oğlan...
Heyrətə gəldim. Süd həqiqətən suyun üzündə qaldı.
Maraq mənə güc gəldi. Bakıya qayıdandan sonra birbaş getdim xəstəxanaya. Gördüm, həkimin gözləri gülür: oğlun olacaq!
Həmin vaxtlar dünyada məndən bəxtəvər adam yoxuydu, inanırsan? Bəzən saatlarla oğlumla söhbət etməkdən usanmırdım. Hərdən bətnimdə yüngül çırpıntılar, tərpəniş hiss edəndə sevincimdən ağlayırdım. Sənət də, səhnə də, dostlar da gözümdən düşmüşdü. Daha doğrusu, heç birini meylim çəkmirdi. Amma xəstə eqoistliyim yavaş-yavaş baş qaldırdı: hamiləliyim gündəmi tutmaq üçün əla fürsət idi. Axşam düşən kimi uşaq pal-paltarı satılan mağazaları gəzib ələk-vələk edirdim. O qədər oyuncaq, körpə paltarları almışdım...
Leyla barmaqlarının ucunu yanaqlarında gəzdirib göz yaşlarını sildi. Yenə nəsə demək istəyirdi, sözü dilində öldürdü. Boğazına yığılan