, indiyədək aldığım psixoloji travmalar, siqaret, alkoqol qanıma elə yerimişdi, fəsadları sonra çıxdı. Üç gün reanimasiya şöbəsində oldum. Ayxanı mənə göstərəndə sevincimdən bayıldım. Analıq hissinin nə olduğunu başa sala bilmərəm sənə. Özümə gələndə halsızlıqdan ayaqlarım yer tutmurdu, qollarımın qüvvəsi çəkilmişdi. İndiyədək etdiyim nə qədər pisliklər, murdarlıqlar vardısa, gəlib dururdu gözümün qabağında. Allaha yalvarırdım ki, günahlarımı körpəmə, onun məsumluğuna bağışlasın. Yazıq anam, kölgəsi gecə-gündüz başımın üstündən çəkilməzdi. Mənim dərdimə yanmaqdan bir dəri-bir sümük qalmışdı. Əlimi ovcuna alıb elə hey Allaha yalvarırdı, dodağının altında dua pıçıldayırdı.
İki gün idi evə gəlmişdik. Get-gedə özümü yaxşı hiss etməyə başlamışdım. Həmin vaxtlar Vüqar da məni tək qoymurdu, az qala hər dəqiqəsi yanımda keçirdi.
Birdən-birə uşağın qızdırması qalxdı, dayanmadan ağlayırdı. Həkimlər dava-dərman etdilər, babatlaşdı. İstəyirdim xəstəxanada yatım, gözləri üstümdə olsun. Məsləhət bilmədilər, hamısı bir ağızdan arxayın etdilər ki, qorxulu heç nə yoxdur, nigaran qalma. Ürəyimə dammışdı, nəsə olacaq. Anam da yaman narahat idi, üz-gözündən oxuyurdum. Səhəri gün Ayxanın halı yenə xarablaşdı, bədəni od tutub yanırdı. Bu dəfə xəstəxanada saxladılar bizi. Həkimlərin narahatlığını görürdüm: bir-biri ilə pıçıldaşır, dodaqaltı nəsə danışırdılar. Elə bil onlar da çaş-baş qalmışdılar. Ayxanda yaxşılığa doğru irəliləyiş görünmürdü, həkimlər açıq-açığına dedilər, möhkəm ol, uşağı itirə bilərsən. Elə də oldu! Aprelin 30-u Ayxan... öldü. Həmin gün dəli kimi bağırdım, başıma-başıma döyüb hər şeyi, hamını lənətləyirdim. Onun üçün aldığım oyuncaqları, pal-paltarları dağıdıb-tökdüm, evdə hər şeyi bir-birinə vurmuşdum. Allahdan istədiyim bircə şey vardı: ölüm! İllərlə gözlədiyim uşaqdan sonra yaşamağın, nəfəs almağın nə mənası var idi, axı?!
Başımı qatmağa heç nə kömək etmirdi. Evə qapılmışdım, hərdən Zəminə gəlib təsəlli verirdi, görürdüm, məndən gizlin anamla qucaqlaşıb