xısın-xısın ağlayırlar. Axşamlar sayıqlayırdım, anam bəzən bütün gecəni dirigözlü açırdı. Üç dəfə özümü öldürməyə cəhd etdim: zəhər içmək, bütün ağrı-acılardan birdəfəlik can qurtarmaq istəyirdim. Anama yazığım gəldi, bircə anama... Yazıq arvadın ümidi, təsəllisi mən idim.
Mayın 26-sı telefonuma zəng gəldi: “Leyla xanım, İyunun 1-i Uşaqların Beynəlxalq Müdafiəsi günü münasibəti ilə konsert olacaq. Bizə gələn siyahıda sizin də adınız var. İştirakınız vacibdir”. Adətən, bu cür dövlət səviyyəli tədbirlər olanda hansı müğənni dəvət olunursa, bəhanəsiz-filansız iştirak etməlidir. Məsələn, xəstəm var, qonaq gedəcəm, ölkədə olmayacam, özümü yaxşı hiss etmirəm... Belə üzrxahlıqlar keçmir. Amma bir şeyi də deyim: içi mən qarışıq bütün müğənnilər bu tədbirlərdə iştirak etməyə can atır. Dövlət tədbiridir, bir jestim, sözüm yuxarıların xoşuna gələ bilər, dayağım, arxam möhkəmlənər... Bu niyyətlə hamı könüllü razılaşıb, hətta öz xahişləri ilə çıxış etmək istəyiblər. Amma bu dəfə vəziyyət başqa cür idi. Uşağım iki aydır ölüb, mənə də bu gündə mahnı oxutdurmaq istəyirlər? Vüqar biləndə, dəli oldu. Onu indiyəcən belə əsəbiləşən, özündən çıxan görməmişdim. Bircə kəlmə dedi: bu, o qəhbənin işidir- Klaranın! Açığı, arxamda dayandığına, mənə dayaq olduğuna görə ona sevgim min dəfə artdı, dönə-dönə qucaqlayıb bağrıma basdım: nə yaxşı sən varsan, həmişə yanımda ol! İkinci, üçüncü dəfə zəng etdilər, hədələdilər ki, tədbirdə iştirak etməsəm, mənim üçün pis olacaq, çox pis... Cəhənnəmə ki, nə edirlər etsinlər: öldürsünlər, sürgün etsinlər, ev dustağına çevirsinlər, dünyanı başıma uçursunlar; nə olacaqsa, qoy olsun. Tanışlar, dostlar zəng vurub başıma ağıl qoydular: heç yerdən başıma dərd açmayım, özümü bəlaya salmayım. Xeyirdə-şərdə yanımda olan adamlar evə gəldilər, “dərdinə şərik oluruq, körpəsi ölən ananın uşaq günündə oxumağı çətindir, çox çətindir, başa düşürük, amma sabahını, həyatını, gələcəyini, karyeranı fikirləş” deyirdilər. “Gələcəyin, daha böyük uğurların qarşıdadır. Gözü