ü götürməyən adamlar sevinəcəklər, səni gözdən salmaq, ətini yemək üçün növbəyə duracaqlar”. - Başımı tutub divarın küncünə çökmüşdüm, hamı bir tərəfdən elə hey üstümə gəlirdi. Nə isə, əsəbiləşib hamısını qovdum. Belə də dedim: “Rədd olun, rədd olun... Cəhənnəm olun burdan... çıxın, cəhənnəm olun... tez, tezzz...” Bağırırdım, elə bil ağlım başımdan çıxmışdı.
Dostlarım nə demişdisə, elə oldu. Əslində, onlara dost demək olmaz: hamısı yaramaz, axmaq adamlarmış. Bir-bir siçan deşiyində gizləndilər. Heç zənglərimə də cavab vermirdilər. Bilirsən, Rəcəb, hamısı tapşırıq almışdı ki, məndən kənar gəzsinlər, kəlmə kəsməsinlər. Bu o deməkdi ki, gün-gündən məhv olacam, bayquş kimi tək qalanda ağlım başıma gələcək. Onları da qınamıram, kim bilir, başqası bu vəziyyətə düşsəydi, yəqin mən də belə qəhbəlik edəcəkdim. Belə cındırlıq, əxlaqsızlıq manıs tayfasının boyuna biçilib. Klaranın adamlarından hər gün bir zərbə alırdım: efir üzümə bağlandı, heç bir restoran məni dəvət etmədi; özüm zəng edəndə min bəhanə ilə yaxalarını kənara çəkdilər. Sonra televiziyalarda gözdən salmağa başladılar. Hər şeyi danışdım axı sənə: keçmişimdə nə qədər alçaq, əskik, vicdansız əməllərim vardı, fürsət düşmüşkən, hamısını bir-bir efirə çıxardılar. Hələ Vüqarı demirəm... Əclaf, oğraş Vüqarı! Beşcə gün sonra atdı, yoxa çıxdı. Nə yanıma gəldi, nə axtardı! Rədd oldu onun yanına. Başqa cür ola bilməzdi. Nə bilim, bəlkə bu faciə elə Vüqarın planı olub!!! Belə oğraşlıq ancaq ondan çıxar. ( Leyla dəli kimi bağırdı. Əsəbdən boğazının damarları şişmişdi.)
Mənim pis günlərimdə Vüqarın ulduzu parladı. Əclafın yaradıcılıq gününü keçirdilər, dəbdəbəli təqdimatı, reklamı, xaricə səfərləri oldu. O günlər dəhşətli günlər idi Rəcəb, boğulurdum, divarlar üstümə yeriyirdi. Pulu kağız bildiyim, göyə sovurduğum vaxtlarda bu evi almışdım. Daha doğrusu, bir nəfər borca aldığı pulun yerinə bu xarabanı mənə verdi. Otaqdakı uşaq oyuncaqları-filanı özüm gətirdim; Ayxan üçün almışdım, ürəyim gəlmədi atmağa. Hər şey əlimdən