döşəməyə düşən insan cəsədi ilə qarşılaşacaq. Sanki öz evimə yox, yiyəsiz, illərlə insan üzünə həsrət qalan vahiməli tikiliyə girirdim. İşığı yandırdım. İçəridəki pərakəndəlik, tör-töküntü adamın üstünə yeriyirdi. Stolu otağın tən ortasına aşırıb üstündəki qab-qacağı çilik-çilik eləmişdilər. Hələ pəncərədən asılan kirli pərdə... Karniz dəmirindən sallanırdı. Kompüterin sistem blokunu ayaq altına salıb əzmişdilər, monitora iki qoşa çat düşmüşdü. Doğram-doğram edilən naqil parçalarını otağın dörd bir yanına səpələmişdilər. Stəkan qırtılarını xırçıldada-xırçıldada özümü Selma Hayekin şəklinin üstünə atdım. Nə yaxşı, Tanrım!!! Şükür sənə!!! Divara söykənib nəfəsimi dərdim. Payızın oğlan çağında qorxudan boyun-boğazımı, bədənimi tər basmışdı. Stolu dikəltdim. Otağa səpələnmiş şüşə qırıqlarını süpürdüm. Ayağımın altına stul qoyub pərdəni yerinə bərkitmək istəyəndə iki qatlanmış ağ kağız gözümə sataşdı. Pəncərənin ağzına qoymuşdular. Əllərim əsə-əsə, tələsik kağızı açdım. Adam belə vəziyyətə düşəndə deyirlər: ayaq üstə öldü. Elə bildim, dünya başıma fırlandı, bu xaraba daxmanın daşı-divarı bu dəqiqə uçub üstümə töküləcək. Bədənimin taqəti çəkiləndə yerə çöküb dizlərimi qucaqladım. Kağızın arasındakı üç manatı kənara qoyub yazılanları təkrar-təkrar oxudum: “Bu, sənə yüngülvari xəbərdarlıqdır. O qəhbənin başını burax. Saat birdə Hüseyn Cavid Parkında üzü metroya sarı dayan. Sənə bir nəfər yaxınlaşacaq. Dünən axşamkı Qara “Pajero”ya oturub Novxanıda bir bağ evinə gedəcəksiniz. Qorxma, yüngülvari söhbət olacaq, səni incitməyəcəklər. Dediyim yerdə olmasan, bizdən incimə. Axşam yatanda bu xarabanı üstünə uçuracağıq. Saat birdə, Hüseyn Cavid Parkı. Yaddan çıxmasın!”
Nəşriyyatın qarşısında qoluma toxunub yolumdan saxlayan “əsgər atası”nın siması gözümün qabağına gəldi. Əclafın üz-gözü şaftalı dənəsi kimi qırış-qırış idi. Məzlum, maymaq görünüşü vardı. Kağızın arasına bükülən pul, ona verdiyim üç manatdı. Əlbəttə, bu məni qorxutmaq, vahimələndirmək üçündür. Dünən axşam bizi