çıxmışdı, qalanım bir maşın, bir də bu ev oldu! Maşını da ki, demişəm, bank əlimdən almaq istəyir.
Vüqar bilirsən niyə gəlmişdi bura?! Niyə məni döydü, təhqir elədi?! Yaradıcılıq yubileyinin qonaqlığına Klara da gəlmişdi. Çətin də olsa, gözdən yayınıb içəri girdim. Vüqarın, Klaranın adamları xəbər tutub məni bayıra atmaq istəyəndə məclisi bir-birinə vurdum, hamısını söyüb-batırdım. Elə bilirdim, məni elə məclisdən tutub aparacaqlar, Allah bilir, başıma nə oyun açacaqdılar. Amma nədənsə, toxunmadılar. Elə bil, hələ çəkindikləri yer var. Deyəsən, Vüqara baha başa gəlib o qonaqlıq. Ona görə belə qəzəbli, öfkəliydi, görmədin?! Əclaf az qala öldürəcəkdi məni.
Belə ürəkli, hikkəli danışığıma baxma, yaman qorxuram. Doğrudan, yaman qorxuram, vallah!


* * *

Hər gün yazmaq, yazmaq, yazmaq... Nəhayətsiz bir ehtiras, coşqu, gələcəyə min bir ümidlə, dəlicəsinə yazmaq nə gözəlmiş, Tanrım! Vallah, o günlər heç nə gözümə görünmürdü: Əsmər nədi, heç anamı da xatırlamırdım. Bir də gördün, ürəyimə dəhşətli bir nisgil çökürdü: əlim çatmayan dünənki xatirələr bağrımın başını sökürdü. Dodağımın altında bayatı pıçıldayırdım:

Ürəyim arı şanı,
Sellərin qovuşanı;
Könlüm yaman arzular,
O qəlbi pərişanı.

Sakitləşən kimi yenə kompüterin başına keçirdim, yenə saatlarla yazmaq, düşünmək... gecənin bir aləmi gözlərimə dolan yuxunun zəhər-zəqqumunu çıxarmaq üçün üz-gözümə su vurub, bu balaca daxmanı yüz dəfə o baş-bu baş ölçürdüm. Bu da kara gəlməyəndə, bir şıdırğı oyun havasına qol götürüb oynamaq lap yerinə düşürdü. Leyla ilə sevişmə səhnələrini yazmaq başqa aləm idi: canımda vulkan kimi püskürən azğın ehtirasım bədənimdə qıvır-qıvır qıvrılırdı. Bir də gördün, gecənin bir aləmi bir yepyekə kartof, iki sosiskanı alaçiy bişirib içəri ötürdüm, toxluğun gətirdiyi nəşənin ləzzətindən allı-güllü, adamı vəcdə gətirən cümlələr peyda oldu! Oxuduğum romanlarda rast gəldiyim qəşəng cümlələr ki vardı, ərinməyib bir-bir altından xətt çəkmişdim. İndi həmin cümlələri çırpışdırıb dədəmin