n halal malı kimi romanıma pərçim edirdim. Məsələn, görün necədir: “ Yorğun düşmüş axşam günəşi təndir ağzı kimi alovlanırdı” Çingiz Aytmatovun “Əlvida, Gülsarı” povestindədir. Əvvəla, Aytmatov soyuq torpağın bətnində gözlərini əbədiyyətə çoxdan yumub, ikincisi də, lap sağdır, mənim yazdığımdan, varlığımdan hardan xəbər tutacaqdı? Belə çırpışdırmalar mənim kimi gənc yazarlara ancaq xeyir verə bilər, vəssalam! Məsələn, bir də gördün, dütdülü tənqidçinin biri, yaxud qoca-qaxsaq yazıçı hansısa müsahibəsinə romanımın rəvan, koloritli dilindən, bənzətmələrin uğurundan danışdı. Ondan sonra fısqırıq, get, kef elə! Elə ki, yaxşı cümlə yazdım, bahoo, sevincin biri bir qəpikdən: siqareti uc-uca calayıb fıshafıs içimi zəhərləyəndən sonra güzgünün qabağına keçib özümə təsəlli verirdim: “Rəcəb, bu uzun, qara gecənin gözəlliyinə and olsun, hər şey yaxşı olacaq! Bircə, möhkəm dayan, kişi ol! Yazıçı da olacaqsan, sevgilinə də qovuşacaqsan! Bax, səni evdə qaxıdıb oturdan, adamlardan, çöl-bayırdan məhrum edən bu roman bir səs-küy salsın ki, gəl görəsən! Sən Mirvarinin goru, bircə kişi ol!”
On beş gün çörəkdən ötrü mağazadan savayı heç yerə getməmək nə deməkdir, bilirsinizmi? Evdə hər şeyim var: Məsələn, 10 kilo kartof-soğan alıb ehtiyatımı görmüşəm. Yağ, çay, qənd, sabun, ət, mer-meyvə... nəyim yoxdur?! On altıncı gün dözmədim. İstədim şəhəri bir az gəzəm, gözüm-könlüm sevinsin. Yox-yox, mağazadan yüzcə metr aralaşmışdım ki, ayağımı yerə mıxlayıb, dəli bir hiddətlə əngimə taraz yumruq ilişdirdim. Çənəm yerindən oynadı, beynim silkələndi. “Qayıt, əclaf, qaxıl yazını yaz! Pox yemə, yorulub eləməyibsən! Səndəki qatır inadkarlığı ki var, yerindən dağ oynadar!”
Axsaq yabıya oxşayan bir qoca (tfu şərəfimə) kənarda dayanıb mənə göz qoyurdu. Əngimə yumruq ilişdirməyim qocanın xoşuna gəldi, uşaq kimi sevinib güldü. Gördüm, çənəsinin altına salmaq, ya da qara qəpiyə dəyməyən öyüd-nəsihət vermək üçün üstümə gəlir, sivişib aradan çıxdım.

Qubar, xiffət, öləziyən ümid...

Ay sevinc