aparan, ayaqyalın qaç,
Ümid gözləyənin qapısını aç.
Dərdə dərman olub, ağrıya əlac,
Gedirəm bir qəlbi sevindirməyə.

Zəlimxan Yaqub

Günlərin birində telefonuma gələn zəngdən iliyiməcən sarsıldım. Dizlərimin taqəti çəkilmişdi, nigaranlığın acısı içimi didim-didim didirdi. Keçən günlər, ilıq xatirələr başımda dolaşdı, vücuduma ağırlıq çökdü. Heç nə, İlqar rayondan zəng vurdu ki, Humayın oğlunu Bakıya gətiriblər - Ağ ciyər institutuna... Uşaq xəstədir, ağır xəstədir.
- Necə yəni xəstədir, nə vaxt belə olub?!
- Ciyərlərində güclü soyuqlama var. Vəziyyəti yaxşı deyil. Dünən götürdülər. İstədim xəbərin olsun. Bax, imkanın olsa, baş çək, Humay özü də yaxşı deyil.
- Yanında kim olur? Yoldaşı hardadır?
- Mən də bilmirdim, indi öyrənmişəm ki..., yoldaşı Tümendədir, çoxdan bunları atıb gedib. Nə bilim, bəlkə eşidib qayıda. Dolanışıqları da ağırdır, dedilər, pulları yoxdur müalicəyə. Bax, Rəcəb, nə deyim... imkanın olsa...
- Əlbəttə, əlbəttə... mütləq baş çəkəcəm. Çox sağ ol, İlqar, nigaran qalma.
Ürəyim götürmür belə şeyləri. Əllərimi cibimə dürtüb evdə var-gəl edirdim. Humayı sevdiyim illərin havası yenə başımda dolaşırdı. İllərin o üzündə qalan bir sevdanın acısı çəkilməz olur, dözülməz olur, bilirsinizmi? O əllər, o gözlər, o baxışlar... Min bir arzumuz, istəyimiz, uşaqların oğrun-oğrun bizə göz qoyması, Humayın pul kimi qızaran yanaqları... İlahi, o illəri xatırlamaq necə dəhşətlidir. Dalbadal üç siqaret çəkdim, başım dumanlandı, ürəyim bulandı. Necə yəni, əri Humaygili atıb Tümenə gedib?! Bunu indiyəcən niyə bilmirdim, niyə? Allah bilir, buvaxtacan nə qədər əzab, məşəqqət çəkiblər. Təkbaşına dərdin, qayğının öhdəsindən necə gəlib Humay? Görəsən, məni görmək keçirmi ürəyindən?
Gödəkcəmi geyib evdən çıxdım. Metroda yol boyu bircə şeyi düşünürdüm: Humay məni görəndə sevinəcəkmi?! Yox-yox, nə... nə sevinmək! Mənim də gicbəsərliyim tutub! İndi uşağının hayındadır, yəqin bət-bənizi soluxan balasının başı üstündə dayanıb, gözünün yaşını şoralayır.
Qara