a Qarayev stansiyasında qatardan düşüb, bilmədim hansı tərəfdən çıxım. Tələsməliydim, nigarançılıqdan ürəyim köksümü parçalayırdı. Bələdçi qadına yaxınlaşıb, ağ ciyər... demişdim ki, sözümü ağzımda qoydu: “sola çıx, sonra sağa dön”. Dilucu təşəkkür edib, pilləkənlərə sarı götürüldüm.
İstitutun qapısında dayanan şişman qadın sualları güllə kimi üstümə yağdırdı. Onu susdurmağın və istədiyim xəbəri almağın yolu bircə manatdan keçirdi. Pulu ovcuna basanda, sağ olsun, hər şeyi yerli-yataqlı izah elədi.
Humayla qəfil qarşılaşsam, hansı vəziyyətə düşəcəyimi yaxşı təsəvvür edirəm. Yenə qızaracaq, bir-iki dəfə udqunub gözlərimi döşəməyə zilləyəndən sonra handan-hana özümə gələcəkdim. Kəkələmək köhnə adətimdir, dilim topuq vura-vura nıqqıldamaq da öz yerində! Dediyim başıma gəldi. Pilləkənin başında toplaşıb dərdli-dərdli nəyisə götür-qoy edən bir dəstə adamın arasından sivişib özümü uzun dəhlizə vurdum. Tini burulan kimi yerimdə mıxlandım. O, əlində qab-qaşıq, qabağımda dayanmışdı...
Eheyy, necə sınıxmışdı! Allanan yanaqlara elə bil kömür basmışdılar. Hələ gözləri... Bircə dəfə üzümə baxmaq üçün alışıb yandığım gözləri! Kirpiklərini nəm tutmuşdu. Görən, səsi də dəyişibmi? Onu bağrıma basmaq, bərk-bərk özümə sıxıb saçlarının qoxusunu içimə çəkmək hissi doldu ürəyimə. Elə burdaca bir-birimizə sarılıb ağlasaydıq, nə gözəl olardı, nə gözəl!
Xəstəxananın hamamında şırıldayan suyun dalınca hansısa korafəhimin əlindən saldığı şüşə qab dəhlizdə dəhşətli gurultu qopardı. İkimiz də diksindik. Mən cəsarətli çıxdım:
-Hu...may, uşaq... - Boğazım qurudu. O məndən betər haldaydı. Udqundum, fikrimi toplayıb davam etdim. - Uşaq necədir?
Toxtaqlığım xoşuma gəldi. Humay baxışlarını döşəməyə zilləyib heykəl kimi dayanmışdı.
- Humay, uşağa görə narahatam. Necədir? - Bu dəfə daha cəsarətli dilləndim.
Çiynini çəkdi, nəsə demək istəyirdi, qəhər boğdu, danışa bilmədi. Əlləri əsirdi. Qorxdum, qab-qaşıq yerə düşüb çiliklənər. Əlindən aldım, məhrəm bir ədayla qoluna toxunub ürək-dirək