verdim.
- Qorxma, əlimdən nə gəlir, kömək edəcəm. Özünü darıxdırma.
- Kim sənə dedi?
Səsi həmin o illərin - bəxtəvər çağlarımızın səsiydi - şirin, şipşirin...
Kövrəlsəm də, özümü toxtaq tutmaqdan savayı yolum yox idi. Tələsik, bir az da həvəssiz, hər şeyi ona danışdım. Deyəsən, qırışığı açılmışdı. Yanımızdan keçən bir tibb bacısı diqqətlə məni süzüb kinli baxışlarla qəlbimi zəhərlədi. Yəqin, xəstə uşaq anasını foyenin qaranlıq küncünə “çəkməkdə” günahkar, daha doğrusu, əclaf gözündə görürdü məni. Fikirləşdim, onsuz da bura tez-tez gəlib gedəcəm, bir-iki manatla könlünü ələ alaram.
- Atası bizi atıb gedəndən sonra... - Barmaqlarının ucunu nəmli yanaqlarına toxundurdu, - çətin oldu. Keçən qış xəstələnmişdi. Həkimlər dedilər, sətəlcəmdir. Rayonda müalicə yazdılar, sağaldı.
- Birdən-birə belə oldu? Həkimlər nə deyir?
- Keçən ay tərli-tərli soyuq su içmişdi, özünü küləyə verib...Daha doğrusu, bilirsən, ... - susdu.
- Danış, çəkinmə...
- Bazarda satmaq üçün həyətdə göy-göyərti əkirdik. Uşaq mənə kömək eləyirdi. Həmin gün işimiz çox oldu, özünü soyuğa vermişdi. Bir də ... bir də evimiz nəmişlikdi, soyuq olur...
Yüngülcə köks ötürdüm.
- Rəcəb, sən get, get... Gəldin... sağ ol, yaxşı olar, get...
- Bircə, özünü darıxdırma.
Onu qollarımın arasına alıb bərk-bərk özümə sıxmaq istədim. Seyrək addımlarla palataya sarı addımladıq. Öyrəndim ki, anası uşağın yanında qalır, Humayı tək qoymur.
- Anama nə deyəcəksən? Bilmirəm, necə olacaq... birdən...
- Narahat olma, deyəcəm bir tanışım uşağını burda yatırır, ona baş çəkməyə gəlmişdim, təsadüfən rastlaşdıq.
Qapının dəstəyinə əl atanda lap pəsdən dilləndim:
- Yəqin olanları çoxdan unudar...
Humayın anası ilə göz-gözə gəlməkdən çəkinirdim. Düzü, əlacım olsaydı, qırmızı-qırmızı arvada deyərdim ki, haydı, köçünü yığ, birbaş rayona! Marş!!! Uşağın yanında özüm gecələyərəm! Humayın özgə ocağa düşməsində bu qadının da əli vardı. (Ya mən bəxtikəməm, ya da qız anaları qansızdırlar! Əsmərin anası belə, bu da