a ondan betər!)
Palata kəsif dərman qoxuyurdu. Geniş otağın yuxarı başındakı çarpayının ayağında oturan başışallı, kök qadın qəti dəyişməmişdi - elə o illərin adamıydı: valideynlər iclasında qızının tərifindən gözlərində xoşbəxt-xürrəm ifadələr parıldayan qadın.... Salamlaşıb hal-əhval tutdum. Gözlərini qıyanda bildim: tanıdı! Humayla necə razılaşmışdıqsa, eləcə yalan uydurdum. İnanmadı!
Humayın oğlu çarpayıda mışıl-mışıl yatırdı, çəlimsiz uşağın alnını purçum-purçum tər tutmuşdu. Onu öpüb başına sığal çəkəndə qımıldandı. Balaca yumruqlarını gözlərinə sıxıb ovuşdurdu, əsnədi, dərindən nəfəs alanda elə bil, harasısa ağrıdı. Üz-gözünü bürüşdürüb narahat-narahat qurcanan kimi Humay özünü qabağa verib uşağın üz-gözünü oxşadı, anası əl-ayağa düşüb dolabın siyirməsindəki dərmanları saf-çürük etməyə başladı. Bəxtim onda gətirdi ki, arvadın telefonu zəng çaldı və deyəsən, bizi baş-başa buraxmaq üçün fürsət bilib, özünü tələsik bayıra atdı.
Uşağın adını öyrəndim: Rəşad. Hardansa ürəyimə doldu ki, illər əvvəl Humayla yollarımız ayrılmayıb, vağzalı çaldırıb bir dam altında şad-xürrəm yaşamışıq, Rəşadın atası mənəm. Uşaq gözlərini açıb donuq nəzərlərini üzümə zillədi. Baxışları kədərliydi, qayğı deyilən nədisə, uşağın gözlərinə həkk olunmuşdu.
- Sən kimsən? - xırıltılı səslə soruşdu.
- Mən sənin dostunam, gəldim ki, kömək edim, tez sağalasan.
Uşaq fərəhləndi, dirçəldi.
- Mən səni tanımıram axı, dostum olsaydın...
- İndi tanış olarıq...
- Bəs, indiyəcən harda idin?
Bilmədim uşağa nə cavab verim.
- Sən atamı tanıyırsan?! - Rəşad əlacsızlıq tökülən baxışlarını üzümə zilləyəndə nədənsə mənə elə gəldi ki, bircə “hə, tanıyıram, tez gələcək” müjdəsinin intizarındaydı.
- Atanı...?! - Dilimi sürüdüm. - Darıxma, gələcək!
- Atamı istəyirəm, o heç vaxt bizi tək qoymamışdı. Anam da axşamlar ağlayır.
Uşağın dodaqlarından qan çəkildi, əsim-əsim əsdi. Humay üzünü yana tutub ağlayırdı. Ortadakı ağır, qanqaraldıcı ab-havanı yüngülləşdirmək üçün özümü axmaqlığa qoydum: