təlxəklik, düşük-dəmşək hərəkətlər... Məzhəkə avaragorlarını yamsılayıb balaca dostumun başını qatmaq, ürəyinə yol tapmaq istəyirdim. Bacardım! Bəli, bəli lap yaxşıca bacardım! Humay balasının dirçəlməyindən xoşhal oldu, gözləri güldü. Rəşadın rəngi-rufu duruldu, gözlərində xoşbəxt ifadələr parıldayırdı.
İlahi, məni zəlil et, razıyam; amma qəlbimin dərinliyindəki bu möhtəşəm sevgi və mərhəmət hissini söndürmə - aşıb-daşsın, körüklənsin, nacins Adəm övladları bu kövrək qəlbdən fışqıran sevda selində boğulsunlar! (Romanımda hisslərimi cilovlamayıb belə axmaq cümlələr yazsam, vay... vay halıma. El-aləmdə rəzil olaram!)
Rəşad mənə yaman isinişdi. Çəlimsiz qılçalarını çarpayıdan salladı, üz-üzə oturduq, anasının verdiyi yeməyi iştahla içəri ötürdü, üstəlik, bir alma da yedi. Bə nə, vaxt tapıb Humayla xosunlaşa da bildik. İlqar düz deyirdi, pul-paraları yoxuydu. İstəmirdim təzədən qanını qaraldam, amma əlüstü yoldaşı haqqında danışdı. Heç nə, deyir, əvvəllər güzaranımız yaxşı keçirdi, evimizdən əmin-amanlıq, xoşbəxtlik əskik olmurdu. Xoşuma gəldi Humayın etirafı: Rəcəb, düzdür, əvvəl-əvvəl səni unutmaq çətin idi, amma ərimə öyrəşəndən, uşaqlar doğulandan sonra heç yadıma düşmürdün. Bircə şəkillərə baxanda, ya sinif yoldaşlarımızla rastlaşanda xatırlayırdım səni. Amma sonralar hər şey tərsinə oldu: əlacsızlıq, bədbəxtlik boğazıma dirənəndə, səndən başqa adından təsəlli umduğum ikinci bir adam olmurdu. Elə bilirdim, bu dəqiqə yanımda bitib hər qayğımı unutduracaqsan.
- İşləri düz gətirmirdi. Alverə qurşanıb müflis oldu. Olan-olmazdan əlimizi üzdük. Sonra bir-iki avaraya qoşulub evdən uzaq düşdü. Bir belə, iki belə... Bir ara Dağıstana dadandı. Gəlib açıq-açığına deyirdi ki, orda rus qızı saxlayır. Hər gün içmək, dava-dalaş salmaq azarına tutulmuşdu. Dözə bilmirdim. Uşaqları da götürüb tez-tez gedirdim atamgilə. Bibimin ailəsiylə düşmən olduq. Tümenə baş götürüb gedəndən sonra uşaqları da yanıma alıb evə qayıtdım. Atamın da əli üstümüzdəydi. Həyət-bacanı becərirdim.