. Qışda çətin olurdu, yandırmağa odun-odunacaq tapmayanda uşaqlar da, özüm də də tir-tir titrəyirdik. Evdən nəmişlik əskik olmurdu. Həyət-bacanın əkin-əkinəcəyi, toyuq-cücə saxlamaq kələyimi kəsmişdi. Bilmirdim, hansını çatdırım. Uşaq da elə bunun badına getdi. Nə bilim, yoldaşım eşidib bəlkə qayıda! Atam da xəstədi. Gələ bilmədi... - Humay özünü saxlaya bilməyib hönkürdü. - Onun da iynə-dərmanı...
Bir az da danışa bilərdik. Olmadı! Anası gəldi ki, həkim indicə uşağı yoluxmağa gələcək. Gözlədik. Foyedə yoğun kişi səsi eşidiləndə özümü bayıra atıb ağ xalatlı tösmərək həkimə yaxınlaşdım.
- Bu uşaq sənin nəyindi? - Həkim üst-başımı zəndlə gözdən keçirib xəbər aldı?
- Qohumumdu, - dedim, - lap yaxın adamımdı.
- Hə, - həkim qaşlarını qaldırıb alnını qırışdırdı. - Nə əcəb gec gəlmisən? Yəqin gec eşitmisən, hə?.
Bu istehzasına görə onun çənəsinə məmnuniyyətlə taraz bir yumruq tutuzdurardım.
- Həkim, uşaq indi necədir? Qorxulu bir şey yoxdur ki?!
- Yoox, - dilini sürüdü. - Qorxulu olmasa da, vəziyyət kifayət qədər ciddidir.
- Ciddi yəni necə? Böyüyəndə fəsadı ola bilərmi?
- İndi yaxşı müalicə götürsə, xəstəliklə birdəfəlik üzülüşər. Amma soyuqdan, nəmişlikdən qorumaq lazımdır.
Əlqərəz! Xəstəxananın foyesini də gəzişəndə, sonra onun isti, rahat otağındakı söhbətlərlə zəhlətökənlik etmək istəmirəm. Həkim dedi, güclü dərmanlarla müalicə etdirmək daha yaxşı olar, imkanın varsa, birdəfəlik dava-dərman edək, uşaq sonralar əziyyət çəkməsin. Razılaşdım: nə məsləhətdirsə, onu edin. Dərmanların bahalı olduğunu bəri başdan “muştuluqladı”. Nə lazımdırsa edəcəm, - ötkəm-ötkəm dillənmişdim. Resepti dörd qatlayıb döş cibimə qoydum, otaqdan çıxmaq istəyəndə tösmərəyin səsini kürəyimdə hiss etdim.
- Gec qayıdarsan?
- Yəqin iki saat çəkər. Evdən pul götürməliyəm.
- Çalış, mən evə gedənəcən çatdır. Dərmanlara özüm baxım.
Humayı foyedə fikirli-fikirli gəzişən gördüm. Gülümsədim ki, könlü açılsın, ürəyini qübar tutmasın. İşin nə yerdə olduğunu öyrənəndə ar elədi,