yanaqları lalə olub allandı. Təsəlliyə tutdum qızı, dedim, uşaqdan muğayat ol, ikicə saata gəlirəm. Ayrıldıq.
Bağrımın başı qüssədən köz-köz olmuşdu. Yolboyu elə hey dodaqaltı vird edir, hardan pul tapacağımı bilmirdim. Tutalım, Bankdakı 150 manatı götürdüm, bəs sonra? Necə yəni sonra?! Kompüterimi, kitablarımı sataram. Düşük yazıçılıq sevdam da, bayağı romanım da qurban olsun bu ağrılar içində qıvrılan körpənin telinə! Lap belə, işəsinlər mənim yazmaq istədiyim romanın allı-güllü cümlələrinə, hərflərinə... Ədəbiyyat bu çəlimsiz zavallının pülüyünə dəyməz, Quran haqqı! Təki Humayın o şan-şan olan könlü gülsün, gözlərində bəxtəvər sevdalar sayrışsın. Belə vaxtda bu əlacsız insanları tösmərək həkimin umuduna qoymaq oğraşlıq olar! İçimə, vicdanıma, uşaqlığıma, o illərin sevdasına xəyənətmi edim, indi?!
Dayan-dayan, görəsən, reseptdəki dərmanların cəmi nə qədər edər?! Aptek lap yaxındadır, yolumu ordan salıb öyrənməyə nə var? Üzügülər qız əyri-üyrü xətlə yazılan dərman adlarını oxuyar-oxumaz darısqal yerdə ora-bura vurnuxdu, hesablayıcının düymələrini döyəcləyib axırda dilləndi: Cəmi, 230 manat. Aha, deməli, 230 manat! Qıza təşəkkür edib ayrıldım. Birbaşa banka gəlib 150 manatı istədim. “Əsmərin nişan üzüyünü payıza doğru alaram” - fikrimdən keçdi.
Həmin gün bir başqa gündü. Tanrıya şükür, nəfəsini üstümdən nə vaxt əskik edib ki? Qovğalı gün-güzəran, min bir zillət içində yaşamaq alnıma yazılıb, bu heç; amma şikayət içində çabalamaq şakərimi həmişə cilovlamağa çalışmışam. Bəzən yoldan sarpıb üzüdönüklük, nacinslik etdiyim olur, neynim, çiy süd əmmişəm, gərək O, belə şeyləri hesaba salmasın. Kimin ağlına gələrdi ki, dayandığım yerdəcə taykeş sırğa tapım! Hər şeyi qısaca danışmasam, rahat olmaram. Bağışlayın, bütün yazıçılar zəvzək və boşboğaz olurlar.

Beləcə: Bankdan çıxan kimi birbaş evə gedib kompüteri qoltuğuma vurmaq, dəyər-dəyməzinə satıb dərmanpulunun kəm-kəsirini düzəltmək istəyirdim. Kişiyana danışsaq, bəxtimə-taleyimə lənət yağdırırdım ki, harda bəd