i izləyən qara “Pajero”nun sürücüsü həmin əclaf olmasa da, eyni hədəfə vururdular: məni hədələyib uzaqlaşdırmaqla, söhbətin böyüməsinin, daha dəqiqi, mətbuata bundan sonra yol tapmasının qarşısını almaq və Leylanı asanca aradan götürmək!
Ürəyimin döyüntüsündən sinəm parçalana bilərdi. Gözümü saata zilləyib heykəl kimi dayanmışdım. Nə edə bilərdim? Gedimmi yəni? Əclaf yalan deyir, maşına oturan kimi dəniz kənarında gözdən-könüldən iraq xarabaxanaya aparıb başıma it oyunu açardılar. Kəsəsi, fikirləşmək lazımdı. Əlim ətəyimdən uzun, bu əclafların yanına düşüb Novxanıya getmək, xalis ağılsızlıqdır! Yaxşı, nə etmək olardı? Bəlkə bu xarabadan uzaqlaşıb bir müddət rayona gedim? Bəs Əsmər? Bəs Leyla? Evimizdə soruşmayacaqdılar ki, xeyir olsun, niyə gəlmisən? Rəngin-ruhun nəyə görə özündə deyil, narahatsan? Bəlkə polisə xəbər verim ki, peşə fəaliyyətimlə bağlı məni təhdid edirlər? Yox, yox, bu, axmaqlıqdır! Özümü qəsdən ələ verə bilərdim. Sorğu-sual, izahat, dindirmə... Hələ tapançanı demirəm! Əlimi-qolumu bağlayıb dama basardılar. Yaxşı bəs nə, nə, nə???!!!
Yumurtası tərs gələn toyuq kimi otaqda vurnuxurdum. Saat on ikinin yarısıydı. Deməli, saat yarım sonra məni böcək kimi ayaqlaya bilərdilər. Lənətə gəlsin bu ağciyərliyi, nədən qorxmalıyam?! Bəlkə şəstlə, kişiyana bir ədayla qabaqlarına çıxım ki, gəlmişəm? Bu fikirdən tez də daşındım. Ehtiyatı əldən vermək yüngülağıllıqdır. Yaxşısı budur, Leylaya zəng vurub, xəbərdar edim. Nömrəni yığdım. Telefonu bağlıydı. Qorxdum ki, qızın başına bir iş gətirsinlər. Qapını qıfıllayıb evdən çıxdım. İsmayıl dayı yenə axsaq yabıya oxşayan bir qocanı çənəsinin altına salıb, köhnə əyyamlardan dəm vururdu. Pilləkənləri qalxanda Leylanın telefonunu yenidən yığdım. Qapını yumruqla, açarla, qəpiklə döyməyim də işə yaramadı. Blokdan çıxanda ağlıma gəldi ki, bu qədər əziyyət çəkməkdənsə, İsmayıl dayıdan soruşmaq ən ağıllısıdır. Əsəbiləşib qabağıma çıxan içidolu fanta butulkasına tutarlı bir təpik ilişdirdim. Tfu, zibil!!! Qarşıdan