ki, guya ayaqqabımın ipini düzəldirəm. Hoop, bu da sırğa... ovcumda!!! Bir ins-cinsi göz ardına almayıb birbaşa metroya fitillədim. Moskva univermağınacan - yol boyu bircə şeyi düşünürdüm: xudavəndi-aləm, bu metal qırığı qızıl olsun! Mənə yox, xəstəxana divarları arasında ağrıdan qıvrılan o körpəyə, üzüntüdən dərisi sümüyünə keçmiş o zavallı anaya rəhmin gəlsin! Univermaqda qızıl sexləri çox olur. Əsmərlə nişan üzüklərinə baxmağa gedəndə çox rastlaşmışıq.
Qoca bir kişiyə yaxınlaşıb utana-utana dedim, taykeş sırğa var, götürərsiniz? Kişi əlini uzatdı: ver! Ürəyimi yedim: birdən qızıl olmadı, bəs onda? Kişi deməz ki, tərbiyəsiz, kimi aldadırsan? Ya bəlkə yaxamı nacins bir polisin əlinə verdi, onda?! Qoca sırğanın orasına-burasına baxıb uzun-uzadı sorğu-sual elədi: Kimindir, nə vaxt almısınız, niyə taykeşdir, oğurluq deyil ki?! Zəhlən tökülsün, kişi!
- Bilirsən bacıoğlu, brilyantı pis deyil. Yəni təmiz maldır, amma...
Ohoo, nə-əə..., brilyant?! Bəxtinə alqış, qaraçuxana əhsən, Rəcəb! Min yaşa!!!
- Bu sırğanı nə vaxt almısınız?!
- Çoxdan... Gərək ki, 7-8 il olsun. O biri tayını çoxdan itirmişik. İndi ehtiyacımız var... Yoxsa, satmazdıq, yadigardır.
- Başa düşürəm. İndi qiymətini de görüm.
- Mənim belə şeydən başım çıxmır. (İki daşın arasında qızılın qramla satıldığını çək-çevir etmək hayında deyildim.) Özün yaxşı bilərsən. Əvəzi nə edirsə, ver gedim.
- 550 manat.
- Allah insaf versin, kişi! - Mərifətsizcəsinə xoruzlandım. - Sırğanı qaytar, aparım başqa yerə!
- Dayan-dayan, - kişi əl-ayağa düşdü. - Al görüm, bu 600 manatı.
Razılaşmadım. Sırğanı alıb univermağın dərinliyindəki sexlərə üz tutdum. Uzun çənə-boğazdan sonra yaşıddaşım olan bir nəfərlə sövdələşdim: 700 manat! Qanadım olsaydı, uçardım. Çox sevinirdim, çox. Amma naqolay bir fikir canımı çulğadı, kefimə soğan doğradı. Beynimdə elə hey bir fikir dolaşırdı: kül başına, Rəcəb, gör nə günə qalıbsan ki, qəlbinə məhrəm bir qadının ciyərparasını bar fahişəsindən oğurladığın sırğanın pulu ilə