bəndəniz... Dar-düdük otağı ərəb şeyxlərinin zər-zibalı mülklərindən əskik bilmirəm; çətini yatıb səhərə çıxmaqdır.
- Hə, gəlmişdi. Dedi, Rəcəb mənə zəng etsin.
- Nə deyirdi? Yenə sifətini sallamışdı?
Aysel xoşhallandı, gözləri güləndə yanaqları çuxura düşdü.
- Yox, yox. Hirsli deyildi.
Qıza razılığımı bildirib evə keçdim. Qəfil ürəyimə gəldi ki, gərək Ayselə pul verəydim, bəlkə ehtiyacları var? Özümü tələsik bayıra atıb arxasınca çağırdım:
- Aysel, Aysel...
- Ay can...
Gülümsədim. Dilinə qurban!
- Gəl, səninlə işim var.
Qız sual dolu nəzərlərini üzümə zillədi. Bəlkə yaxşıca bazarlıq edib evlərinə verim? Hə, bu daha yaxşıdır. Qapının qıfılını keçirib məhrəm bir ədayla qolumu Ayselin boynuna saldım.
- Gedək mənimlə.
Qalır Şahnaz arvada zəng etmək... Nömrəsini yığıb telefonu qulağıma sıxdım. Lap zəhləm töküldü, dilxor oldum. Arvad qırmızı-qırmızı dedi hazırlaş, evdən çıxırsan! Niyə, nədən yana? Boğazım qurudu, içimə od düşdü. İkicə cümlə ilə hər şeyi başa saldı: Qızım boşanıb, qalmağa yeri yoxdur. Hələlik uşaqları ilə orda yaşayacaq, vəssalam! İkicə gün vaxtım var idi. İnşaatçılar metrosunun yan-yörəsində əsəbi-əsəbi vurnuxandan sonra qanıqara evə qayıtdım. Təzəcə uzanmışdım, qapı döyüldü. Anası Aysellə aş göndərmişdi. Qızın gözləri gülürdü. Alnından öpdüm, sevincək evə qayıtdı. İçi şabalıdlı aşdan bir-iki qaşıqdan artıq yeyə bilmədim. İştahım küsmüşdü.
Dalağım sancdı: bəs, tapança? İlahi, necə edəcəm? Evin ortasında var-gəl edib andıra qalmış bu vahiməli dəmir parçasına yer-yurd fikirləşirdim. Qapının kilidini keçirib tapançanı əlimə aldım, bir ürəyimdən keçdi ki, hikkə ilə yerə çaxıb başımdan rədd edəm. Axmaqlıq etmək olmazdı, kiçik bir ehtiyatsızlıqdan yaxamı ələ verə bilərdim. Müvəqqəti sakitliyə bənd olmaq ağılsızlıqdır, hadisələrin gedişatını gözləmək lazımıydı. Gecəni bu xarabada keçirib sabah mütləq özümə daldanacaq tapmalıydım. Amma harda? Bəxtim onda gətirdi ki, səhəri Ənvər zəng vurub hal-əhval tutdu. Dərdimi açıb danışdım,