, sevincək məni yataqxanaya çağırdı. Hələ üstəlik dedi, komendanta 5-3 manat verərik, donquldanmaz. Yataqxanada yaşamaq toyuq hinində gecələmək kimi bir şeydir, ancaq nə etməli, əlac yoxdur, hələlik günümü keçirə bilərdim. Kitablarımı qutuya yığdım, pal-paltarımı yerbəyer edib evdən çıxdım. Humaydan narahat idim, axşam hal-əhval tutmaq tamam yadımdan çıxmışdı. Görən, Rəşad necə idi? Xəstəxanaya çatanda Humayı kefikök gördüm. Qonşu palatadakı gəlinlə söhbətləşirdi. Uşaqdan yana nigarançılığım keçdi, əməlli-başlı dirçəlmişdi. Fikirli olmağım Humayın nəzərindən yayınmadı. Utana-utana, çəkingən səslə soruşdu ki:
- Rəcəb, dünən pulu hardan tapdın? Borc almadın ki?
Söhbəti çox uzatmaq istəmədim. Bəhanə etdim ki, işə getməliyəm, tələsirəm. Ləngitmədi, oğlu üçün tələsik üyüdüb-tökdüyüm tapşırıqları başını tərpədə-tərpədə dinləyib lap axırda - qapıdan çıxanda xəbər aldı:
- Bir şey soruşum...
Gözlərimi ona zillədim.
- ... - susdu, gözlərindən oxudum hər şeyi.
- Var, Humay, sevgilim var.
- Toy nə vaxt olacaq?
- Bilmirəm, hələ o vaxta çox qalıb, görək...
- Gətirərsən bura?
- Nəyə görə? - Qaşlarımı düyünlədim.
Acıqlanmağımdan ürəyi uçundu, ürkək nəzərlərini əvvəlcə gözümün içinə, sonra yerə zillədi. (Əlacım olsaydı, qızı bağrıma basardım.)
- Uşaqdan muğayat ol! - dedim. - Sabah gələcəm, nə ehtiyacınız olsa, çəkinmə, zəng et!

* * *

Ənvər gələnəcən hər şeyi yerbəyer etmişdim. Səs-küylə girdi evə, qanımı qara görüb təlxəkliyə başladı. Sonra taksi dalınca cumub köhnə-kürüş bir “04”ü qapının ağzında saxlatdı. Tapançanı axşamdan altdan-üstdən yaxşıca büküb kitab yeşiyinin altına soxmuşdum. Yataqxanaya çatan kimi bu zibili başımdan rədd etməliydim. Ev bomboş oldu, elə bil, bu daxmaya illərdi ins-cins nəfəsi dəyməmişdi. Şahnaz arvada zəng edib hər şeyi hikkə və qəzəblə məruzə etdim. Qapını bağlayanda Ayseli uzaqdan məzlum-məzlum baxan gördüm. Gözlərindəki “hara gedirsən?” sualına cavab verməliydim. Dedim, tezliklə qayıdacam, lap tezliklə... Dedim və