bağrıma basdım.
- İsmayıl baba yaxşı deyil, səni istədi... - uşaq doluxsundu.
- Xəstədir?
- ... - başını yellətdi. - Bizim evdədir. Həkim çağırmışdıq, baxdı, iynə-dərman yazdı.
- Nə oldu birdən-birə?
- Axşam yıxılıb... - udqundu - ayağını sındırıb...
Maşının yanında siqaret tüstülədən taksi sürücüsünün narahatlığını sezib Ənvərə “sən get, gələcəm” dedim. Sonra fikrimdən daşındım, tapança... Kitabları eşələyib görə bilərdi. Sürücünün pulunu artıq ödədim, razılıqla başını tərpədəndə İsmayıl kişinin yanına tələsdim. Bu görüş çox ağrılı oldu, uzun-uzadı danışmaq halında deyiləm. Kişi kasıb və miskin evin yuxarı başında yorğan-döşəkdə uzanıb zarıyırdı. Məni görəndə göz yaşlarını saxlaya bilmədi. Təsəlliyə tutan sözlərin xeyri yox idi, yalvardı ki, sağalan kimi onu qocalar evinə aparım. “Bəs qızların...” deyəndə barmağını dodağına toxundurdu ki, onları narahat etməyim, hərəsi bir rayonda günlərini güclə keçirirlər. Həkimin yazdığı resepti Ayselin anasından istədim. Sən deyən xərc tutmadı: 42 manat 30 qəpik...
Evdən çıxdığımı İsmayıl dayıdan gizlətdim. Tezliklə qayıdacağıma söz verib, sağollaşdım.
Yataqxana. Kədərli və uzun gecələr. Əsmərsizlik. Ağırdır, çox ağır... Bir də, yataqxananın zirzəmisindəki daş qalağının altında gizlətdiyim tapançanın içimi gəmirən dəhşətli xofu, narahatlığı... Darıxanda boz sərçələrə boyat çörək ovub başımı qatıram.
Leyla ilim-ilim itib, zəng çatmır. Telekanallarda bədbəxti gözdən salmaq üçün arvadağız müğənnilər növbəyə dayanıblar. Hərdən darıxıram onun üçün. Yəqin gələn kimi romanı yazıb-yazmadığımı xəbər alacaq. Axır vaxtlar heç həvəsim yoxdur yazmağa, oğul deyərəm, qayğılar məngənəsinə tab gətir; adamı oyum-oyum oyur, üzür... Yataqxanada yazmaq it zülmüymüş, bilməmişəm. Peşman oldum gəlməyimə. Tualetin, mətbəxin murdar qoxusu... Tfu!!! Sınıq-salxaq pəncərədən uğultuyla içəri dolan payız küləyi adamın bağırsaqlarını sızıldadır, üşüdür. Ay yazdın haa, qotur cümlə də gəlmir adamın içindən. Burda özümü, yazıçı nədir, heç