ç adam kimi də hiss etmirəm. Köhnə-kürüş pal-paltarı ayağıma sarıyıb altdan-üstdən bürünəndən sonra birtəhər kompüterin arxasına keçirəm. Bir cümləni axıracan yazmamış bir də gördün budu ha, Ənvər yorğan-döşəkdə qurcalandı, bərkdən içərini üfunətə bürüdü. Hərdən fikirləşirəm: onun özündən xəbərsiz bu yelburaxması mənim roman yazmaq sevdama ən təbii və səmimi vətəndaş münasibətidir.
Dünən Humayı rayona yola saldım. Bayırda külək qıyya çəkir, ağaclar bir-birinin üstünə dartınırdı. Rəşadın pal-paltarını bürmələyib torbaya yığdı, qab-qaşığı yerbəyer etdi. Elə bil qızın əli işə yatmırdı: ləng tərpənirdi, gözgörəti ərincəkliyi hər hərəkətindən bilinirdi. Nənəsi Rəşadı tualetə aparanda Humayla tək qaldıq. Beləcə: qız xısın-xısın ağladı, mən onu sakitləşdirmək üçün bildiyim ən dəyərli sözləri qulağına pıçıldadım (Əsmərə dediklərimdən beş qat artığını), köksümə sıxdım. Bilirdim, o ... o mənimlə öpüşmək istəyirdi. Elə mən də!
Mən də!
Mən də!
Mən də!
Amma... amma dişimi-dişimə sıxıb azğın hisslərimi cilovlaya bildim. Vaxtilə sevgisindən divanə düşdüyüm bu pak uşaqlıq sevdamı kirlədə, alçalda, adiləşdirə bilməzdim! Humayın gözlərində bir dünya qüssə vardı o gün. Mənim bağrımda ovuc-ovuc qubar, xiffət, öləziyən ümid... Gurultuyla uzaqlaşan avtobusdan mənə qalan göz dolusu nəmli baxışlar oldu. Bir də cavabsız qalan sual: Humay, o uzun hörükləri neynədin?!...

Bir körpə boyu qədər...

Otağıma gül qoymuşam:
"sabahın xeyir" deməyə bir şey olsun.

Hər gecə işığı Hüseyn Kərbala düzündə
çırağı söndürdüyü kimi söndürürəm.
Fərid Hüseyn

Üst-üstə bağrımın başını sökən məhrumiyyətlərə sinə gərməkdən savayı yolummu var?! Deyəsən, tez-tez ağlayıb-sıtqayıram, hər şeydən şikayətlənmək mənə yaraşmaz, zəhləmi tökür belə şeylər, fəqət, bu ağrı-acı girdabında çabalayan zavallını anlamaq, gərək sizlərdən yana başadüşülən olsun. O kədərli günlərdə şad xəbər eşitmək nə deməkdir, bilirsinizmi? Adamın iliyi sevinir, damarlarında qanı coşur. Ümidsiz saatlarda faydasızlığını başa