düşə-düşə Sevincin telefon nömrəsini yığıb hal-əhval tutursan və çəkingən səslə deyir ki, məndən eşitməmisən, Əsmər... Bakıdadır. Bu xəbərdən sonra dayanmaqmı olar, durmaqmı olar?! Xəyalım o çiçəkli pəncərəyə uçdu, ta uzaqlaşıb gözdən itənəcən məni ötürən o baxışlardan yana ciyərlərim susadı. Üst-başıma əl gəzdirib Musiqi Akademiyasının qarşısında yenə boyun bükürəm, yenə boz-bulanıq havasatdan ürəyimə qüssə dolur. Elə bu vaxt daha bir zəng gəlir: Leyla. Xəbər alır: Necəsən, bekaram, vaxt tapsan gəl görüşək, sözüm var. Üzrxahlıq edirəm: Vacib işlərim var, axşamüstü görüşsək olarmı? Razılaşırıq.
Əsmərin bu halını görməz olardım! Vaxt vardı, pilləkənlərin başından qanad açıb üstümə uçan qız, indi yumağa dönüb addımlarını ağır-ağır yerə basırdı. Üz-gözü soluxmuşdu, elə bil, əkində yağış-külək döyən müqəvva idi zalım balası. Sinədolusu köks ötürdüm, ayaqlarımı yerdən qoparıb ona yaxınlaşmaq istədim. Belə şeyi hiss eləməyə nə var: uzaqdan görər-görməz, əvvəl diksindi, sonra özünü o yerə qoymayıb etinasız addımlarla yolundan qalmadı. Dizlərim əsirdi. Aramız lap az qalmışdı: bir körpə boyu qədər... Məhrəm bir ədayla qolundan yapışdım. Göz-gözə, nəfəs-nəfəsə dayandıq. Mən udqundum, Əsmər ox kimi tənəli baxışlarını əvvəl mənə, sonra yerə dikdi. “Nə yaxşı gəldin!” demək istəyirdim, qəfil qolunu çəkdi, əsəbdən sifətinin əzaları gərildi. Baxışlarında nifrət, yox, çimçəşik bir ifadə gördüm. Ağrıtdı məni, əlim-qolum qırılıb yanıma düşdü. Dilimin ucundan qaytardığım söz köksümdən səda kimi qopdu:

- Nə yaxşı gəldin, Əsmər!
Yolundan qalmadı, addımları get-gedə yeyinləşdi. Belə şeylər heç xoşuma gəlmir, kənardan adama axmaq kimi baxırlar. Bir də, istədim ayaq saxlasın, kəlmə kəsək, bəlkə hər şey yaxşı olacaqdı, kim nə bilir?!
- Danışmalıyıq, Əsmər...
Yolu keçib ara küçəyə burulur. Kənardakı adamların istehzalı baxışlarını üstümdə hiss edirəm. Heysiyyətimi alçaldır belə şeylər. Bu dəfə kobud-kobud dillənirəm:
- Əsmər, kənardan bizə baxırlar, lazım deyil belə