ə şeylər...
- Adamlar baxırlar,... rədd ol çıx get!!! Niyə əl çəkmirsən?!
Bu nə hikkə, nə qəzəbdir? Tapança kimi açıldı. Gözləri dolmuşdu, məhrəm adamı olsaydı başını çiyninə söykəyib o ki var, ağlayardı.
- Səbrli ol, kənara çəkilib danışaq. Sözüm var sənə, başa düş... Sonra nə istəsən, necə istəsən, elə olsun.
Sakitləşdi. Amma bu sakitliyə bənd olmaq yaramazdı, hiss olunurdu ki, içində təlatüm var, bircə sözə özündən çıxıb hisslərinə hakim kəsilə bilməz.
- Rəcəb, inan... - baxışlarını gözlərimə zillədi. - Səninlə nəinki danışmaq, adını belə eşitmək istəmirəm. Çıx get, bir də məni narahat eləmə. Sən... Sən alçaq adamsan, vicdanın yoxdur... - Ağladı.
- Hər şeyi başa salacam, darıxma. İndiyəcən...
- Nəyi başa salacaqsan, hə?! Hələ danışmağa, gözümə görünməyə üzün də var?! Hər şeyimi qurban verməyə dəyməzmiş, buna yanıram... - O, hönkürdü.
- İndiyəcən olanların səbəbi var, Əsmər. Mən böyük bir oyun içindəyəm, başa düş.
- Sən də cəhənnəm ol, içinə girdiyin oyun da! Heç nə istəmirəm səndən, sadəcə, gözüm görmək istəmir, nifrət eləyirəm sənə, xahiş edirəm, yalvarıram, rahat burax məni, rahat burax. Ailəmin yanında yerə vurdun, ümidlərim alt-üst oldu. Bundan sonra heç nə alınmayacaq, aramızda olan hər şey öldü... İndiyəcən adını deyib durmuşdum, nəfəsinə söykənib səbr edirdim, Rəcəb... Nə oldu, hə? Nə olduu, nə?
Bilmirdim onun içimi oyum-oyum edən suallarına nə cavab verim?! Ancaq susmaq... Susmaqdan və onu dinləməkdən savayı yolum yox idi.
- Hələ utanmayıb evimizə də gəlmisən. Bu nə tərbiyəsizlikdir?!
- Əsmər... - Üz bozartdım.
- Əsmər...
- Əsmər...
- Əsmər...
- Əsmər...
- Nə Əsmər, hə, nə Əsmər... Səndən soruşuram: Hansı üzlə anamın yanına gedibsən? Adamın əxlaqı, tərbiyəsi olar?!
- ...
İllərdir başıma dolanan bu qıza qarşı içimdə dəhşətli bir ikrah yarandı. Nə vaxt dəyişdi bu, Pərvərdigara?! Yəni onun dilindən “əxlaqsız” kəlməsi qopa bilərmi?! İldırım vuran palıd kimi içim-içimdən yanıb kül oldum.
Heç beşcə metr uzaqlaşmamışdı,