arxasınca dəli bir bağırmaq keçdi könlümdən:
- Rədd ol, ... !
Nə yaxşı, o vaxt dilimin ucundaca öldürə bilmişdim bu murdar kəlməni. Sonralar içimi yeyən, vicdanımı ağrıdan bu nakişiliyə görə it peşmançılığı çəkəcəkdim.
Getdi. Üzümə baxmadan, bir xoş söz, təsəlli üçün tapına biləcəyim kəlmə söyləmədən. İçini çəkdi, hönkürdü və görünməz oldu.
O gündən sonra mənim, hə mənim - tərbiyəsiz, əxlaqsız, əclaf Rəcəbin əyyaş, tüfeyli günləri başladı. Bir də itirib-axtarmadım Əsməri. Qəlbim incik düşdü. Gərək o məni başa düşəydi, vallah, gərək axıracan dinləyəydi...
Həmin axşam Leyla ilə görüşdüm. Sözü-filanı yoxdu, eləcə, dərdləşmək, fikri-qayğını başından atmaq üçün təsəlliyə ehtiyacı var idi. Yenə ağladı, siqaret çəkdi. Özümü ələ almağa çalışsam da, olmurdu: güclə dartılan yanaqlarımdan, ovqatımın təlxliyindən, ağzımdan çıxan hər sözü çeynə-tüpür etməkdən əhvalımı başa düşdü. Hər şeyi yerli-yerində danışdım, kövrəldim. O gecə bizi yalnız içki ovundura bilərdi: doyunca içdik, öpüşdük, qaragöz gecəni diksindirən iniltilər qopdu çarpayımızdan...
İçki, əyyaşlıq... O günlər Əsmərin qayğısını başımdan atmaq üçün nələr etmirdim, nələr. Köhnə boşboğaz tanışları tez-tez itirib-axtarırdım, bir kafe küncünə çəkilib elə hey qədəh toqquşdurur, bir-birimizin boğazına bayağı təriflər dürtürdük. Arağa mehr saldığım o zavallı vaxtlarımda özümə qıymaqdan belə çəkinməmişdim. Bilmirdim kafedən gecənin hansı saatı çıxmışdım, yataqxananın zirzəmisinə girib tapançanı gicgahıma sıxmağımdan xəbərim olmamışdı. Bircə o hafizəmdə qalıb ki, əl boyda daş parçasını köksümə sıxıb doyunca ağlamışdım. O axmaq intihar fikrindən necə daşınmağım da xatirimdə deyil. Hə, bir də anamın şən vaxtlarının siması xəyalımda dolaşmışdı, mənə təsəlli olmuşdu. Başqa heç nə... Tapançanı yenə daşların altında gizlədib səntirləyə-səntirləyə, ayaqlarımı arxamca sürüyə-sürüyə yuxarı qalxmışdım. O çağlardan qalan bir qazancım oldu: yazmaq. Romanın kürəyini hər gün səhifə-səhifə yerə vururdum. Dəli bir ehtiras