s çulğamışdı canımı. Bir də gördün, gələcək kitabımın səhifələrinin sayını bilmək üçün sətirləri bitdə-bitdə sayırdım, hərflərin hesabını aparırdım. İlahi, yazmaq necə gözəldir, bu təsəlli yerini mənə çox görmə!!! Başıma nə gəlmişdisə, yazırdım. Heç nəyi gizlətmədən, kişiyana, comərdcəsinə...

* * *

Dekabrın ortalarında havanın üzü qəfil döndü. Səhər yataqxananın pəncərəsindən boylananda ağacların budaqlarında narın, seyrək qar gördüm. Otaq soyuq idi, uşaqlar dağılışan kimi yorğanı başıma çəkib yatmaq istədim. Keçən gecə əməllicə coşmuşdum: klaviaturanı taqqıldatdıqca həvəsə gəlirdim, bir oturuma dipdiri fəsili tamamlayıb yastığa baş atmışdım. Təzəcə yuxulamışdım, telefonun zırhazır səsindən diksindim. Naməlum nömrə idi, əvvəlcə cavab verməyə ehtiyat etdim. Xəttin o başındakı adama gərəkliyəmsə, iki kərə, üç kərə zəng çalmaqdan qalmayacaq. Ürəyimə dammışdı: bu nataraz zəng xeyir xəbər gətirməyəcək. Bu aralar lap başımı itirmişəm: yanımdan quş uçanda üşənirəm. Arağın kefliliyindən başımı itirib yataqxananın zirzəmisinə intihar niyyətilə soxulduğum günün səhəri, qol qoyduğum axmaqlığın həyatıma nə boyda bəla gətirəcəyini ağlımdan keçirəndə, tüklərim biz-biz olmuşdu. O-bu, sümüklərimə hakim kəsilən xofun, qorxunun təsirindən yaxa qurtara bilmirəm. Bəzən adam içində olanda mülki geyimli polislərin məni izlədiyini, ya da qara “Pajero”dakı adamların addımbaaddım rəddimi güddüklərini ağlımdan çıxara bilmirəm. Düzdür, nə hikmətdisə, axır vaxtlar sakitlikdir, görünür, ortada bir səbəb var, ya da, bu əclaflar məni siçovul balası kimi əzməkdən yana fürsət gözləyirlər. Kim bilir, bəlkə bu müvəqqəti dincliyin arxasında başqa səbəb gizlənir, başları ayrı işlərə, fitnələrə qarışıb?!
Bu dəfə səbrimi basa bilmədim: telefona acıqlı bir “aalooo” dedim. O başdakı həyəcanlı kişi səsini dərhal tanıdım: İsmayıl dayı idi. Tərslikdən, bu dəfə şəbəkədə nasazlıq yarandı, səs itdi, getdi gəlmədi. Kişinin qırıq-qırıq danışığından heç nə başa düşmədim - bircə Rəcəb, Rəcəb deməyindən