Dostoyevskinin Alyona İvanovnasına oxşar donqarbel rus qarısı gəlirdi. Belə əprimiş qocaları görəndə adam yaxınlaşıb ədəb-ərkanla demək istəyir ki, olarmı, sizin əvəzinizdə ölüm?! Axx, yaramaz butulka!!! Fır-fır fırlanıb arvadın təpəsinə dəydi. “Alyona nənə” ayaq altda qalan siçan kimi ciyildədi. Yolumu dəyişib sağdakı binanın tinindən burulanda qarının rusca söyüşlərini eşitdim: Alçaq, quldur, tərbiyəsiz, yaramaz!!! Ah, unutdum deməyi, kim “Cinayət və Cəza” filmində Alyona İvanovnanı görməyibsə, gözünün qabağına ölüvay, çərdəymiş qoca qoyun gətirsin.
Doğrudanmı, gecənin bir aləmi bu xaraba daxmanı başıma uçura bilərdilər?! Tapançanı etibarlı yerdə gizlətsəm, gecələməyə başqa ev tapmaq müşkül iş deyildi. Lap tələbə yoldaşlarımla yataqxananın dar-düdük otağına sığınıb birtəhər keçinmək də olar. Universiteti bitirsək də, üçü - Ayaz, Ənvər, Orxan hələ də Bakı Dövlət Universitetinin tələbə yataqxanasında tarakan və siçovullarla süfrə arxasında bir oturur, gecələr qucaqlaşıb şirin-şirin yatırlar. Hər halda, evdən çıxmasam da, ilan kimi zəhmli olan xatalı dəmir parçasını başımdan rədd etməliydim. Məsələn, dənizə atmaq, sakit gecələrin birində torbaya büküb gözdən iraq yerlərdə zibilə qarışdırmaq çətin deyildi. Bircə bu qorxudan yaxa qurtara bilsəydim! Kişiyana boynuma alsam, tapançanı üstümdə harasa aparmağa cürətim çatmır. Ən yaxşısı, evdə münasib yer düzəltməkdir. Çarpayımın altı etibarlı “sığınacaq” ola bilər. Baş tərəfdə döşəmə taxtası çürüyüb, tikə-tikə olmuşdu. İlan-çayandan qorxub keçən ay dikt parçasını bir-iki yerdən mismarlamışdım. Saat birə işləyirdi. Vaxt itirmədən işə başlamaq lazımdı. Çarpayını ortalığa çəkib otağıma bitişik olan əldamından bel gətirdim. Səngər qazmaq üçün dirsək uzunu əsgər beli idi. Deyəsən, ev yiyəsinin qardaşı komandir olanda xidmət keçdiyi hərbi hissədən çırpışdırmışdı.

Çürük taxta parçalarını qoparıb nəm torpağı bir qarış qazdım. Rütubət iyindən başım çatladı. Küncdə üst-üstə qalanmış qaratorpaqdan balaca təpə yaranmışdı.