savayı. Vallah-billah, bu bəd xəbərdir, yalan deyirəmsə, küçük olub zingildəyərəm. Əlimi hirslə divara çırpdım, telefonu söndürüb-yandırdım ki, bəlkə özünə gələ. Səbrimi basa bilməyib, özüm zəng vurdum.
- Rəcəb, İsmayıl dayındı, başına dönüm...
İsmayıl kişinin həyəcanla dediklərindən sümüyüməcən sarsıldım, zəhrim yarıldı. Leyladan xəbər tutmaq üçün İsmayıl dayı ilə sağollaşıb başımdan etmək istəyirdim. Kişi əl çəkmirdi, dönə-dönə tapşırdı ki, nigaranam, mənə xəbər vermək yaddan çıxmasın. Leylaya zəng çatmayanda ildırım sürətilə hazırlaşıb evdən çıxdım.
İsmayıl dayının telefonda dedikləri dönə-dönə başımda dolaşdı:
- Gördüm, həyəcanla, ağlaya-ağlaya həyətə düşdü. Soruşdum, dedi, rayonda evimiz yanıb. Anam, anam deyirdi... Öz maşını ilə getmədi, daha doğrusu, mən qoymadım, başına dönüm. Rəngi ağappaqdı, danışa bilmirdi. Taksi saxlatdırdım, danışdılar, birbaş rayona getdi. Arxasınca elə soruşdum ki, nolub anana... demədi, üstümə acıqlandı. Daha artıq şey soruşa bilmədim.
Yataqxananın qarşısında girinc-giriftar vurnuxub, bilmirdim hara gedim, nədən başlayım. Leylaya dönə-dönə zəng vurmaq yenə bir işə yaramadı. Birbaş avtovağzala yollandım. Ağlımdan min cür fikir keçdi, yenə güman, şübhə içimə rahatlıq vermirdi. Bu iş özbaşına ola bilməzdi - hə, Leylaya tutulan bu divanda Klaranın adamlarının əli vardı. Qorxu içində yaşayan insan hər şeydən şübhələnir, nagüman qalır, nə bilim, bəlkə bu evin yanmağı adi bir səhlənkarlıq hadisəsiydi, amma niyə məhz bu vaxt?! Niyə uzun sürən sakitlikdən sonra? Etiraf edirəm, əvvəl istədim bu fikrimdən daşınım. Qorxurdum, hadisələrin gedişatını gözləmək lazım idi?! Nə vaxta qədər?! Çıxhaçıxda olan avtobusa atılıb yola düşdüm. Avtobusdan düşən kimi taksi sürücüsü ilə çənə yormayacaqdım.
Taksiyə oturan kimi qarayanız cavan oğlana ünvanı dedim, əlini gözünə apardı: baş üstə, gedək! Gördüm, bu şüvərək gədənin hər kəlməsində mənim nabələdliyimə işarə var. Dözməyib soruşdu, mən də gizlətmədim, dedim Leylanın dostuyam; dostu nədi, lap