p can yoldaşı, könül sirdaşı. Əvvəl tutuldu, qaş-qabaq salladı, sonra guya qəmləndi, təəssüfləndi, lap axırda yalançı köks ötürüb dedi:
- Anasının ayaqları xəstə idi, ev yananda bayıra çıxa bilməyib...
Vayy!!! Tələsik soruşdum:
- Nolub?
- Öldü arvad...
Sarsıldım. Bədənimdən gizilti keçdi. Aralıq küçəyə girəndə bir dəstə adamın ora-bura qaynaşdığını, vurnuxduğunu görəndə, gözlərim doldu, maşından düşdüm.
Yolun ortasında dimdik dayanmışdım. Bilmirdim hara üz tutum, kimə yaxınlaşım. Ayaqlarım qıc olmuşdu, başımda dolaşan qarmaqarışıq fikirlər içimi yeyirdi. Ətrafda səs-küylə ora-bura vurnuxan adamlar əvvəlcə nabələd nəzərlərlə məni başdan-ayağacan süzdülər, sonra dəstələnib yaşılımtıl qapıdan içəri təpildilər. Çox keçmədi, içəridən qara-qışqırıq səsi ərşə qalxdı. “Görən, Leyla nə haldadır?” - içimdən axmaq bir fikir keçdi. Darvazanı adlamağa ürək etmirdim, daha doğrusu, ayaqlarımda zindan ağırlığı hiss edirdim. Ananı itirmək dəhşətli hissdir, bunu yaxşı bilirəm. Vay o gündən, yolunda gözünün yağını əridən qadına əcəl namərdlik etsin, bax beləcə, odun-yalonun içində əzabla canını tapşırsın. Ətim ürpəşdi. Bu vaxt qonşu həyətindən çıxan bir cüt erkək hind toyuğu qoşalaşıb qulağımın dibində bərkdən-bərkdən kökküldədilər. Ardınca yaxınlıqdakı evlərin hansındansa it hürdü.
- Ay bala, ay oğlan... - Səs gələn səmtə boylandım. Yaşılımtıl darvazanın kandarında döşləri qurşağına çatan arvad cod səslə dedi: - Kimsən, orda dayanma, keç içəri.
- Dostuyam... Leyla... nın.
- Hmm. - Arvad başını tərpətdi.
- Bu nə bəladı, başımıza gəldi. - Arvad doluxsunub gözünü sıxdı.
- Ev axşam neçədə... yanıb? - Boğazımı arıtlamağa macal tapmadım, xar səslə dilləndim.
- Elə bil, axşam ölüm yuxusuna getmişik. Gecə yarı, gecə yarı. Xəbər tutanda evə girmək olmurdu.
Həyətin o başında kösöv kimi qaralan evin həndəvərində hay-küylə gəzişən adamlar deyəsən, külə dönmüş əşyaların içində salamat şeylər tapmağa ümid edirdilər. Alov yan-yörədəki ağzı çatan küknar, həmişəyaşıl