ağacları sirinsitmişdi.
- Leyla hardadır? Görə bilərəm?
- Bizdədir, özündə deyil.
Söz arvadın ağzından çıxar-çıxmaz tükürpədən fəryad yenidən eşidildi. Hə, Leyla idi, qapını taybatay çırpıb özünü artırmaya atdı, başına-gözünə döyüb yanıqlı qıyya çəkdi. Ardınca arvadlar tökülüşüb arxadan onu qamarladılar, təsəlliyə tutub evə aparmağa çalışsalar da, alınmırdı. Leyla onların qolları arasında çırpınıb özünü ora-bura vurur, rabitəsiz, qırıq-qırıq nələrsə deyirdi. Siqaret alışdırıb yanıqlı-yanıqlı sümürdüm, filtri dişlərimin arasında çeynək-çeynək etmişdim. Heç nədən çəkinmədim, birbaş qonşuya yollanıb artırmaya qalxdım. Bir dəstə qadının dörd olmuş gözləri mənə dikilmişdi. Pəsdən üzrxahlıq etdim, kədərli qadınlar sakit-sakit kənara çəkildilər. Leylanın gözləri qan çanağına dönmüşdü, halsız-hərəkətsiz artırmanın divarına söykənib uzun-uzadı key-key üzümə baxdı. Sonra ölü, qüssəli səslə xəbər aldı:
- Nə vaxt gəldin, Rəcəb?
- İndi... İndicə gəldim.
Güzündən yaş selləndi. Bir göz qırpımında atılıb boynumu qucaqladı, qollarını bir-birinə kip sıxıb ağladı. Ona təsəlli vermək üçün bütün sözlər, cümlələr aciz və vecsiz gəlirdi mənə.
- Yanındayam... həmişə! Səbrli ol!
- Burda nə isə var, Rəcəb! Nə isə var... Bilirsən anam nə hala düşüb, bilir...sss... səənn... - Vahiməli səslə zarıdı, içim üşəndi bu iniltidən. Qollarını boynumdan açıb qapıya sarı səmt alanda səntirlədi, huşunu itirəndə mənimlə bərabər yan-yörədəki qadınlar da özlərini irəli atdılar: ikicə saniyə geciksəydik, tir-tap yerə səriləcəkdi. Aləm dəydi bir-birinə, hamı küyə düşüb başını itirmişdi: eləcə boş-boşuna ora-bura vurnuxurdu. Təcili yardım maşını gəldi, dava-dərmandan sonra zavallı babatlaşdı.
Qohum-qonşu ilə əl-ələ verib həyət-bacanı sahmana saldıq, iki polis nəfəri gəlib zəhlətökən sualları ilə hadisə şahidlərindən izahat alıb getdilər. Cənazəni qəbiristanlığa götürəndə evdən tükürpədən fəryad yenidən qopdu. Leylanı... Leylanı tabutdan qoparmaq olmurdu. Saç yolur, yaxa cırıb, başına-başına