a döyürdü, özünə, bəxtinə lənətlər yağdırırdı.
Axşamüstü Leylanın vəziyyəti lap xarablaşdı, hələ öz-özünə sayıqlamağını, rabitəsiz sözlər danışmağını demirəm. Həyətdən götürülüb ayaqyalın birbaş qəbiristanlığa getmək istəyəndə neçə kərə qarşısını aldıq, qoymadıq. Yenə təcili yardım maşını gəldi, həkim “ciddi əsəb pozuntusu, stress” diaqnozu qoyub, məsləhəti məsləhət dalıyca üyüdüb-tökdü.
Səhəri dirigözlü açdım. Gecə yarı Leylanın Mehman adlı qohumuyla ərinməyib isti yorğan-döşəkdən qalxıb, beş kərə həyətə düşdük, sazaqda sitildəyə-sitildəyə siqaret sümürdük, əng-əngə verib ordan-burdan danışdıq, dərdləşdik. Hər kəlməsindən başa düşürdüm ki, Leylanın aqibəti onlara yaman əsər edib, rayonda ağzıgöyçəklərin dilinə düyün düşmür, barmaqla göstərirlər onları.
- Arvad axır vaxtlar xəstəhal idi, zavallını Leylanın dərdi yatağa salmışdı. Nə bilim, yəqin sobanın yan-yörəsində pal-paltar olub, kənara çəkməyi yadından çıxarıb.
Dan yeri ağaran kimi mağar qurduq, əl-ələ verəndə iş-gücün öhdəsindən gəlmək o qədər də çətin olmurdu. Bircə arvad tayfasının dəqiqəbaşı ərşə qalxan fəryadı olmaya. Bağışlayın, küçük zingiltisi xatırladan bu zənən ciy-ciyləri adamın lap zəhləsini tökür. Bir-iki dəfə bu küyçü adamların səsindən təngə gəlib barmaqlarımı qulağıma tıxamışdım. İkibir-üçbir həyətə doluşan adamlar kədərli səslə bir-birinə başsağlığı verir, məzlum-məzlum kənara çəkilib lal-dinməz dayanırdılar.
Günortadan sonra küçənin başında üç “Hunday” mikroavtobusu göründü. Ürəyimə damdı: gələn Leylanın manıs dostları idi. Bu səhnə haqqında danışmaq mənim üçün çox çətindir və bircə onu deyə bilərəm ki, onbeşcə dəqiqə sonra qiyamət qopdu. Hamı heyrətdən içini çəkib heykəl kimi bir-birinin üzünə tamaşa elədilər, sonra təəssüflə başlarını yırğalayıb dərindən köks ötürdülər. Elə ki, başsağlığına gələn müğənnilər maşından tökülüşdülər, kimsə göz qırpımında özünü Leylanın yanına verib xəbəri ovcuna qoydu. O səhnəni xatırlayanda hələ də bədənimdən gizilti keçir, tez-tez udqunuram. Leyla