qapıda görünər-görünməz hamı pıçıltını kəsdi və görüşüb dərdinə şərik olmaq üçün onun qarşısında növbəyə dayandılar. Hiss edirdim, qızın içində fırtına qopub, əsəblərini cilovlamağa çalışsa da alınmır, gözlərində dəhşətli kin, nifrət qaynayır. Elə bu vaxt gələnlərdən kimsə hıçqırıb özünü canıyanar göstərmək istədi. Bircə bu bəsdi ki, Leylanın köksündən dəli bir bağırtı qopsun, coşsun, kükrəsin. Səsi çatan qədər bağırıb küçə söyüşləri söyməyə başladı. İlahi, qulağa dəyməyən söyüşləri, dişinin dibindən çıxan ən murdar kəlmələri ard-arda düzüb üzlərinə çırpırdı. İllah da Vüqarın... Yırtıcı qəzəblə maestronun üstünə hücüm çəkib lomba ilə üzünə tüpürdü, sifətindən babat şillə tutuzdurdu. İndi mənə elə gəlir ki, o vaxt hansısa filmə tamaşa edirdim, onun yalquzaq qəzəbi ekranın o üzündən içimi üşəndirirdi. İstədim yaxın durub sakitləşdirəm, amma cəsarətim çatmadı. Hə, qorxdum. Qorxdum ki, cınqırımı çıxaran kimi ağzımdan vurar, Vüqarın rusvayçı aqibətindən mənə də pay düşər. Hamı mənimtək ağciyər deyil ha, çox keçmədi qohumlarından ikisi qabağa çıxıb qızın üstünə acıqlandılar. Düzdür, paylarını qəşəngcə aldılar, amma görünür, belə şeyləri vecə almamağı yaxşı başa düşürdülər. Başsağlığına gələnlərin içində əvvəlcə pıçıltı başladı, sonra elə bil, qəfildəncə ortalığa ildırım düşdü. Maestro Vüqar təhqirləri boğazından keçirməyib bozardı, kükrədi. Gözümün qabağına Leylanın evinə soxulub qızı boğduğu səhnə gəldi. O vaxt nə yaxşı ağıllı tərpənib telefonu divardakı səbətin içinə qoymuşdum. Həmin dəhşətli səhnə hələ də telefonumun yaddaşında qalır: bilmək olmaz, bəlkə nə vaxtsa lazımım olacaqdı...

Vüqara qarşı içimdə qəzəb oyandı, dişimi dişimə sıxıb üstünə atılmaq istədim. Leylanın rəngi bomboz bozarmışdı, əsəbdən əl-ayağı titrəyirdi. Qohumları qoluna girib evə aparmaq üçün dilə tutanda qız təzədən coşdu, ciy-ciy səslə hamısının üstünə lənət yağdırdı, Klaranın ardınca küçə söyüşlərini ard-arda düzdü. Adama elə gəlirdi ki, dartınıb yan-yörəsindəkilərin maneəsindən keçsə,