, qarşısına çıxanı boğar, parçalayar... Özündə güc tapıb bir də çırpındı, əynindəki köynəyi şırğalandı, köksündən boğuq inilti qopdu, əlacsız-əlacsız yerə çöküb zarıdı. Mənim gözüm doldu, istədim yaxınlaşıb onu təsəlliyə tutam, bir-iki xoş söz deyib içini rahatladam. “Yox, yeri deyildi, hələ yeri deyildi…” - özlüyümdə götür-qoy elədim. Amma ürəyim dözmədi, elə hey zarıyır, ürəyinin yağını əridirdi. Yaxınlaşdım, qoluna toxundum, xırıltılı səslə, pəsdən ürək-dirək verdim; verməz olardım, gərək mumlayar, dilimi qarnıma qoyub kirimişcə dayanardım. Qan çanağına dönən gözlərini üzümə zilləyib sərsəm bağırtıyla üstümə kükrədi.
- Rədd ol, alçaq... İtil burdan, itil... O qəhbələrə qoşul, sən də rədd ol!
Ayaq üstə öldüm. Udqunub bilmədim nə deyim, nə danışım. Bircə:
- Leyla... - deyib az qala zarıdım.
- Dedim, rədd oolll!!! Açıl başımdan, it oğlu...
O vaxt dişim bağırsağımı kəssə də, müdrik tərpənib dillənməmişdim. Kirimişcə kənara çəkilib siqaret alışdırmışdım. Bu nə gün-güzərandı, ilahi? İllərlə yolunda gözünün yağını əridən zavallı bir qızı bədbəxt elə, özünü təhlükəyə at, işdən qovul, hədələn, atanı söydür... Axırda da adamların yanında əbləh vəziyyətinə düş, cındır yerinə qoyul...
Bakıdan gələn müğənnilər donquldana-donquldana, kor-peşman maşınlara doluşub geri qayıtdılar. Ortalığa ölüm sükutu çökdü. Elə bil, bu rusvayçılığa görə hamı bir-birindən utanır, ar eləyirdi. Ar eləmək nədir, adamlar göz-gözə gəlməkdən qaçırdılar. Hazırlığımı görüb yola çıxanda qohumları utana-utana üzrxahlıq elədilər, hətta Mehman məni kənara çəkib xahişi xahiş üstündən gətirdi ki, getməyim. Əslində, küsüb mısmırıq sallamırdım, sadəcə, əhvalım qarışmışdı, özümü pərişan, narahat hiss edirdim. Bir sarsaq fikir də ürəyimə yol tapmışdı: Bakıya yetişən kimi rahat bir otel otağında çəkilib ölmək...
Mən sağollaşıb çıxhaçıxda darvazanın kandarında taksi saxladı. Eynəkli, ağbəniz birisi sürücüyə bərkdən-bərkdən minnətdarlıq edib maşından düşdü. Üz-gözündən uzun illər ehtiyac məngənəsində