çırpınan adama bənzəyirdi. Nədənsə, qaşqabaqlı idi, sifət cizgilərində əsəb nişanələri görünürdü, hiss olunurdu ki, təbiəti ağır adamdı.
- Mehrabdı... - Mehman yavaşdan dilləndi.
- Bibisi oğlu...
- Hə, - başını tərpətdi - Türkiyədən gəlib.
- Eşitmişəm!
Leylanın uşaqlıq illəri ilə haqqında danışdıqları, internet klubdan götürdüyüm şəkillər yadıma düşdü. Mehrab haqqında nə demişdisə, hamısını birbəbir xatırladım. Küçələri dolaşıb süd satmağı, sonra Leylaya tüpürüb Türkiyəyə baş götürüb getməyi, orda çəkdiyi min bir məşəqqət - parklarda, vağzallarda gecələməyi, dul qadının bişirdiyi peraşkiləri satmağı, nəşriyyatda fəhlə kimi çalışmağı... hamısını, hamısını gözümün qabağında canlandırdım. Gərək ki, Leyla danışmışdı: Mehrab Türkiyədə nəşriyyat sahibidir, dolanışığı da lap yaxşıdır. Amma güzəranı xoş keçən adama oxşamırdı, elə bil, qayğısı-dərdi başından aşırdı.
Mehman irəli durub qohumuyla qucaqlaşdı, bir-birinə sarılıb dərd ovudan ədayla kirimişcə xeyli beləcə dayandılar. Mənimlə əl tutdu, qonşu həyətdən arvadlar Mehrabı görər-görməz səslərini başlarına atdılar, dil deyib, fəryad qopardılar. Bu ağlaşma səhnəsinə tamaşa eləyib vaxt öldürmək niyyətində deyildim. Baş qarışmışkən ustufca əkildim. Küçənin başına çathaçatda təcili yardım maşınına rast gəldim, görünür, Leylanın halı yenidən pisləşib. Bu siqareti zəhrimara qalsın, birini də yandırdım. Belə ürəyi də lənətə gəlsin, yolayrıcında dayanıb bilmədim nə qərar verəm: rədd olub birbaş Bakıya gedim, yoxsa geri qayıdıb ağlını itirmiş bu zavallı bəndənin halından xəbər tutum? Yağış çisələyirdi, küçənin başında var-gəl edəndə tindən axsaq qoca köpək çıxıb fağır-fağır üzümə tamaşa elədi. Ayağının biri ya vələddüzna məhlə uşaqlarının zavalına gəlmişdi, ya da hansısa yuxulu debil ağına-bozuna baxmayıb maşını itin üstünə sürmüşdü. Zavallının ayağı xıncım-xıncım idi. İstədim diz çöküb köpəyə qucaq açam ki, gəl ay yetim, gəl qucaqlaşıb kədərimizi ovudaq. Mən də sənin kimi it güzəranı keçirirəm.
On dəqiqə sonra