yoxluğunun sazağı içimi, qəlbimi üşüdürdü; qəhər boğanda üzü küləyə dayanıb yanağımın nəmini yellərə hopdururdum.
O kədərgətirən axşamların birində foyenin başında qaraltı göründü. Qorxdum, dinşədim. İstədim özümü tələsik otağa salıb, qapını arxamca bağlayam. Elə bil, əlim-ayağım qurudu, yerimdən tərpənə bilmirdim. Yarıqaranlıq foyenin o başından bir kişi ağır-ağır üstümə gəlirdi. Bu gəlişin özündə vahimə, hürkü gizlənmişdi. Aramızda üç-dörd addım qalmış narahat-narahat qurcalandım, boğazımı arıtladım ki, sükutdan havalanmayım. Adam saqqallı, yekəpər birisiydi, qalın qaşlarının altındakı zəhmli baxışları canımı üşütdü. Yanımda lal-dinməz dayanıb pəncərədən bayıra boylandı.
- Soyuqdu, hə? - Xırıltılı səslə soruşdu.
- Soyuqdu...
- Axşamın xeyir.
- Hər vaxtın... xeyir.
- Tələsmirsən?
... Dinməzcə üzünə baxdım.
- Dedim bir siqaret çəkib söhbət edərdik. - Zəndlə gözümün içinə baxdı. Sonra cibindən siqaret qutusunu çıxarıb mənə sarı uzatdı. - Götür, götür...
- Sağ olun...
- Bu yataqxanada çoxdan qalırsan?
- Bir az olar...
- Hmm...
Yekəpər pəncərədən aşağı boylandı.
- Adamı burdan yerə atsalar nə olar?
- ...
- Doğrudan, nə olar görəsən?
- İstəyirsən, yoxlayaq. - Mən dedim.
- Kimi?
- Əlbəttə, səni...
Vay-vay, qatıqladam, it peşmanlığının ardınca, qorxudan dizlərim əsməyə başladı.
Qaranlıqda yekəpərin sifətini güclə seçirdim. Hiss elədim, qaşları düyünləndi, di gəl, özünü o yerə qoymayıb istehza ilə gülümsədi.
- Noldu sənə?
- Nə?!
- Niyə titrəyirsən?
Ay əclaf, qorxduğum gözündən qaçmamışdı.
- Soyuqdandı.
- Pis oğlana oxşamırsan...
- Hm... Yaxşı, sağollaşaq, gecdi.
- Hara? İstəyirsən, düşək bir araq içək. Hava soyuq, gecə uzun, yuxu da ki, ... belə...
- Yox, qalsın başqa vaxta.
- Aha, başqa vaxta... qalsın başqa vaxta. - O, dodağının altında mızıldandı. Siqaretin ikincisini yandırdı. - Heç soruşmursan, kiməm, nəçiyəm.
- Lazım deyil, əsas odur ki, tanış olduq. - Həmin gün ötkəm-ötkəm danışığımı sonralar