r xatırlayanda üşənirdim.
- Hərdən yolum bu yataqxanaya düşür. Elə-belə, gəzirəm özüm üçün.
- ...
- Di yaxşı, görürəm, tələsirsən. Get! Hə-hə, bir çətinliyin varsa, de! Puldan-paradan...
- Yoo-ox, yox... - Kəkələdim.
Ondan yaxa qurtardığıma sevinirdim. Özümü bu dəqiqə içəri atıb, yorğanın altında küçük kimi büzüşmək istəyirdim. Onsuz da gözümə yuxu getməyəcəkdi, bu heyvərənin kabus kimi qorxunc siması məni Allah bilir, neçə-neçə gecələr üşəndirəcəkdi. Qapını açhaaçda dəhlizin o başından qart səsi eşidildi.
- Rəcəb...
İlahi! Aa-a-adımı har-da-dan bilir, görəsən?
Bayaqdan özümü təsəlliyə tuturam: yox, ola bilməz məni addım-addım izləsinlər, rəddimi güdsünlər. Heykəl kimi yerimdə quruyub qalmışdım. Ehmal addım səsləri eşidildi, mənə sarı yaxınlaşdı.
- Binanın zirzəmisindəki daşların altına baxarsan, bəri başa... Bir torba var, götürərsən. Yaxşı?
Tapança!!! Tfu! Hər şey bitdi, vəssalam! Bitdi, bitdi! Elə bil, ürəyimi dartıb boğazımdan çıxardılar. Dizlərim əsim-əsim əsirdi.
Başımı birtəhər çevirib, yekəpərə sarı dəhşətlə baxdım.
- Amma indi götürmə, sabah tezdən düşərsən, gözdən uzaq olsun.
O, yüngülcə gülümsədi, mənə göz vurdu və yarıqaranlıq foyedə itəndə pilləkənlərdən eşidilən addım səslərinin hər biri başıma endirilən daş baltasının zərbəsindən betəriydi. Görəsən, tapançanın yerini hardan bilirdi? Bəlkə, bəlkə heç bu məsələ deyildi? Nə qədər uzaqlaşmamışdı, gedib yolundan saxlayım ki, onsuz da kim olduğunu bilirəm; məni nigaran qoyma, hər şeyi aç danış: niyə gəlibsən, istədiyin nədir, tapançanı harda gizlətmisən? Danış, danış ki, içimi alan dəhşət xofundan yaxamı qurtarım.
Bu dəqiqə pilləkənlərə cumub aşağı şığımağa hazır idim. Bircə addım atmağa özümdə cəsarət tapa bilsəydim. Otağa keçib qapının ağzında çökdüm, yumaq kimi büzüşmüşdüm. Aradan nə qədər keçdi bilmədim, qapını açıb özümü pilləkənlərə vurdum. Yataqxananın kəsif yemək, yuxu qoxusundan mədəm bulandı, az qaldı öyüyəm. İki mərtəbə düşüb ayaq saxladım. Bəlkə lazım deyil,