. Humayın dərdindən buğda sahələrini havalı-havalı dolaşanda hər addım rast gəldiyim vəhşi çöl siçanlarının yuvalarını xatırladım. Elə mən də siçan kimi gün-güzəran keçirirdim. Ziyanəvər siçanlar kəndçilərimizin sahəyə səpdiyi ağunu yeyib necə çezirdilərsə, Leylanın qəsdinə duran O Adam da bir gün mənə zəhər verib gəbərtdirəcəkdi...
Tapançanı üç qat sellofan torbaya büküb, üstünü torpaqladım. Dikt parçasını yerinə mismarlayandan sonra taxta-tuxtanı zibilliyə tolazlamaq qalırdı. Çarpayı yerində, otaq səliqə-sahmanlı - işdi-şayət, evə ikinci dəfə soxulsalar, şübhələnməyə yer qalmamışdı. Yırıq-yırtıq pərdə, qab-qacaq, stol-stul - hamısı cəhənnəm olsun; məni ağrıdıb, ciyərimi yandıran kompüterin bu vəziyyətə düşməsidir. Deməli, roman yazmaq niyyətimə bir qoz, çezdi! Elə bil, körpə yolu gözləməkdən gözünün işığı darıxan kişi qadınını itirmişdi. Əlacım olsaydı, bu qoca qurğudan yana ağlayar, zəvzək küçük kimi zingildəyərdim. Gör neçə ilin yol yoldaşıyıq! Sədaqətli qadın kimi hər nazıma dözüb, əziyyətimi çəkib. Vur-tut, əllicə manat qiyməti vardı, amma nolsun, mənim aləmimdə brilyant daş-qaşla bəzədilmiş ən bahalı kompüterdən daha dəyərliydi. Bədbəxt!!! Qaragün!!! Zavallı!!! - Kefinəqulu əmim var - Əzizxan, deyir Rəcəb, sənin şeytana aldanıb döşəkisladan vaxtlarında qonşuluğumuzda xoşəməl, qapısıaçıq qoca yaşayırdı - Yunus kişi. Əzrayıl evinin dörd tərəfində vurnuxanda, qızları yas halvasının ununu ələkdən keçirmək üçün tədarük tökürlər. Gözünə dönüm qoca, bu vaxt başını yastıqdan qaldır ki, su başına tək gedəcəm. Elə tualetdən çıxhaçıxda həyətin erkək qazı boğazını uzadıb fısıldaya-fısıldaya qocanın üstünə şığıyıb. Yunusun ayaqları sözə baxmır, arvadı özünü yetirincə başı tualet daşına dəyir. Yerindəcə canını tapşırır, bədbaxt! Sonra Əzizxan əmim bir siqaret yandırıb deyərdi ki, qardaşoğlu, hərdən Allah da ədalətsizliyə qol qoyur. Yunus kişi çölün axsaq köpəyinə də pislik eləməmişdi. Cavan şivlərin dibinə işəyən, yoxlama gələndə kolxozun çəllək-çəllək nöyütünü əndərib