aram-aram, sakit səslə məni başa saldı ki, bəlkə zarafatım yerinə düşməyib, əgər belədirsə, üzr istəyir. Qollarım boşaldı, bir-birinə sıxılan dişlərimin kilidi açıldı.
- Vaxtım azdır, söhbət etməliyik, - dilinə şirinlik qatdı. - Çox vacibdir!
Hərəmiz kələ-kötür daşlardan birini altımıza çəkib oturduq. O, siqaret çıxarıb yandırdı.
- Nə vaxta qədər Leylanın yanında olacaqsan? - Söhbətə girişsiz-filansız, birbaşa başladı. Onsuz buna ehtiyac da yoxuydu.
- Bundan niyə narahatsan?
- Rəcəb, qulaq as, bilirsən ki, mən bura özbaşına gəlməmişəm. Demək istəyirəm, hər şeydən xəbərin var.
- Var!
- Düzünü bilmək istəyirsənsə, mən Klaranın bu hikkəsini başa düşmürəm, daha doğrusu..., - Siqaretdən dərin bir qullab alıb nəsə fikirləşdi. - Bilirsən, Onun Leylaya olan bu intiqam hissinin mənasızlığı məni heyrətə gətirib. Axı, bu həngamə, səs-küy nəyə lazımdır?
- Konsert...
- Yox-yox, nə bilim, məncə, konsert-filan boş şeydir.
- Leylanın anasını Klara yandırtdırıb?
- Hə, onu demək istəyirdim axı...
- Leylanın anasını o öldürtdürüb?
- Səncə, bunu məndən soruşmağa ehtiyac var?
- Sən qorxmursan ki, mən elə günü sabah bu görüşümüzü olduğu kimi yazdım?
- Əlindən heç nə gəlməyəcək, sənə dəli kimi baxacaqlar.
- Amma...
- Rəcəb, sənə dost kimi deyirəm: onun yanından uzaqlaşmasan, sənə çətin olacaq. O qəhbənin başını burax, qoy rədd olsun! Səni də başa düşmürəm, nəyinə lazımdır axı onu müdafiə etmək, bundan nə qazanacaqsan? Onun indiyə qədər hansı əməllərdən çıxdığını bilsən, tüpürərsən üzünə. Başa düş, bu inadkarlıq sənə heç nə verməyəcək. Yalançı qəhrəmanlıq sənə çox baha başa gələ bilər. Bu xəbərdarlığı etmək mənim işimdir. Dediklərimi eşitsən, kənarda dayansan, bütün işlərin yağ kimi gedəcək, bil! Bircə xahişimiz olacaq, əvvəlki yazını təkzib etmək, vəssalam! Hə, bir də ssenari hazırlayarıq ki, Leyla uşaq evlərindən qız satmağı haqqında hər şeyi guya sənə etiraf edib. Narahat olma, o belə şeyləri onsuz da edib, sadəcə, işimizi bu cür qurmalıyıq. Hələ